The Human Centipede

Er was een Nederlandse film die het afgelopen jaar veel stof deed opwaaien in het buitenland. De film kreeg een bescheiden Amerikaanse bioscooprelease in april, en won in Los Angeles het Screamfest 2009. Het was de film waarover horrorwebsites niet raakten uitgeschreven en waaraan Roger Ebert weigerde een sterrenbeoordeling te geven: “It occupies a world where the stars don’t shine.” Die Nederlandse film was in eigen land nooit te zien. Wie kennis wil nemen van The Human Centipede (first sequence)), is aangewezen op de zojuist verschenen Britse dvd.

Tom Six (Honeyz, I Love Dries) was de zuinige Hollandse recensies van zijn vorige films zat en koos er daarom voor zijn nieuwste (vooralsnog?) niet in Nederland uit te brengen. Die strategie legde hem geen windeieren. De tagline van The Human centipede haalde – met dank aan komiek Stephen Colbert – zelfs de uitreiking van de Emmy Awards: "100 procent medically accurate!"

In I Love Dries werd volkszanger Dries Roelvink ontvoerd door zijn fans en gedwongen voor zaaddonor te spelen. De centrale gedachte achter The Human Centipede prikkelt de fantasie nog sterker. Wat als we drie mensen aan elkaar vastnaaien – mond op anus – en zo het langste menselijk spijsverteringskanaal ooit creëren?

Die waanzinnige gedachte is ontsproten aan het brein van Dr. Joseph Heiter, de hoofdpersoon van The Human Centipede. De Duitse arts experimenteert in zijn afgelegen villa met het chirurgisch samenvoegen van zijn Rottweilers (‘3-hund’) en het scheppen van een menselijke duizendpoot. De Duitse televisieacteur Dieter Laser speelt de waanzinnige dokter met verve. Met een fikse portie overacting, een imposant stemgeluid, brede moffenkop en smetteloos witte doktersjas zaait hij terreur bij de twee Amerikaanse toeristes en de Japanse man die hem in handen zijn gevallen.

Geconstipeerd
Voor wie houdt van horror met een vette knipoog levert het een vermakelijk eerste half uur op. Alle personages in The Human Centipede zijn clichés, te beginnen met de twee bimbo’s die natuurlijk met autopech stranden in the middle of nowhere, en er wordt vaak tenenkrommend geacteerd. Toch maken het uitzinnige uitgangspunt en Dieter Laser veel goed. “Are you alone?“, is het eerste wat hij de dames vraagt als ze in de stromende regen aanbellen. Fans voelen de voorpret dan al tintelen.

Het probleem is dat Six er vervolgens geen echt spannende film van weet te maken. Een halfslachtige ontsnappingspoging of de politie die vragen komt stellen: Six regisseert het allemaal vlak en spanningsloos. Sterker, hij lijkt er helemaal niet in geïnteresseerd te zijn het publiek angst aan te jagen. Het script, de aanhoudend huilende actrices en de camerastandpunten lijken er vooral op gericht – bijna op het fetisjistische af – om de seksuele en raciale vernederingen zo lang mogelijk uit te melken. Dat de Japanner zich permanent de kont moet laten kussen door een blanke New Yorkse is net zo gecalculeerd als de climax, het moment waarop de eerste schakel in de menselijke keten moet poepen (“Feed her! Swallow it, bitch!“) en de nummer twee geconstipeerd raakt.

Grote kans dat deze beschrijving toch weer enkele mensen nieuwsgierig heeft gemaakt. Dat is Six’ koopmanstalent. De regisseur weet nu al dat er grote vraag zal zijn naar The Human Centipede II (full sequence), dat hij momenteel aan het draaien is. In het vervolg worden, zo kondigde hij vast aan, wel twaalf mensen aan elkaar genaaid.

Horror moet het vaker hebben van grappig sadistische uitgangspunten (deze maand: Piranha, siliconentieten vs. bijtgrage visjes!), maar de spanning en humor in zo’n film resulteren na afloop in het louterend besef veilig in de bioscoop te zitten en gelukkig nog te leven. The Human Centipede is veel onveiliger: de sadist is de held, de vernedering de enige attractie.

The Human Centipede (first sequence) is vanaf 1 oktober 2010 te koop op dvd (Eureka, import).