500 Miles

De inhoud lijdt onder de verhaalstructuur in dit Britse drama over twee broers die stiekem naar hun opa reizen als hun ouders dreigen te scheiden.

Sympathieke ouders, een grappige opa, een dementerende lieve oma en een broertje met wie hij ondanks verschillen in temperament goed kan opschieten. Het familieleven van de rustige, vijftienjarige Finn is zo goed als een idylle. Alhoewel… Aan het slot van de openingssequentie waarin Finn terugdenkt aan de tijd dat hij het gelukkigst was – tijdens een familiebezoek aan opa en oma aan de Ierse kust – spoelt de zee het door de broers gebouwde zandkasteel weg. Een omineus voorteken.

Vervolgens, in het nu, kapt Finns moeder bits een telefoontje van opa af, die belt om te zeggen dat hij hen zo mist. Wanneer Finn hoort dat zijn ruziënde ouders van plan zijn te scheiden en daarmee ook de jongens uit elkaar te halen, sluipt hij stiekem met Charlie weg uit hun huis in Sheffield, om een reis van vijfhonderd mijl naar Ierland te maken. Op naar opa, want opa weet raad.

Wat er misging tussen de dreigende scheiding in het heden en de idylle van toen, laat de film vervolgens onverklaard; de reis met de nodige hobbels staat centraal, waarbij Charlie steevast zorgt voor de komische noot. In de wat rommelige montage ligt de nadruk op flashbacks naar feelgoodmomenten en vrolijke Ierse violen. Onderweg ontmoeten de jongens een achttienjarig meisje met een gitaar, dat voor de hand liggende liedjes zingt over onderweg zijn, zoals Iggy Pops ‘The Passenger’ en ‘Road to Nowhere’ van Talking Heads.

De suggestie dat ook opa op zoek is naar het eind van een lange weg, wordt gedropt als hij ondanks een bordje ‘Gevaarlijke klif, geen toegang’ over een hek stapt om over het randje te staren. Maar dat soort hints wordt met een grapje vaak snel weer onschadelijk gemaakt. Vakantiefolderplaatjes van treinstations en veerboten vrolijken de reis op. Zo blijft deze verfilming van het kinderboek Charlie and Me: 421 Miles from Home (2018) van de Brit Mark Lowery wat plat en glad. Tot een enorme twist al het voorgaande in een heel ander daglicht stelt en er in Finns feelgoodverhaal iets elementairs blijkt te zijn verdrongen.

Die dramatische twist komt echter zo plompverloren en zo laat in de film, dat je als kijker amper de kans krijgt het voorafgaande met terugwerkende kracht in een nieuw licht te zien. Dit is geen The Sixth Sense (1998), waarin een voortdurende spanning hing die om inlossing vroeg. De kloof tussen feelgood en melodrama is zo groot dat de beide reisbewegingen – vooruit en terug in de tijd – nooit helemaal in de bestemming samenvallen.