Silent Rebellion

Een jonge vrouw in een Zwitserse grensgemeenschap breekt tijdens de Tweede Wereldoorlog los van het patriarchaat in dit gelaagde speelfilmdebuut.

Recente films als Vermiglio (2024) en Sound of Falling (2025) bewijzen dat het vrouwelijk perspectief op het verleden nog steeds zwaar onderbelicht is. In het naturalistische Silent Rebellion (À bras-le-corps), dat zich afspeelt in 1943, is het protestantisme in een Zwitserse berggemeenschap een voedingsbodem voor alledaagse vrouwenhaat.

Zo hoort de vijftienjarige Emma (een gelaagde, ingehouden rol van Lila Gueneau) hoe er minachtend gesproken wordt over haar moeder, die haar gezin verliet en een nieuw leven opbouwde in een stad verderop. Dat doe je simpelweg niet; het huwelijk is een onbreekbare band. Emma distantieert zich van haar moeder door op school te excelleren en zich ook daarbuiten voorbeeldig te gedragen. Ze heeft een bijbaantje bij de lokale pastoor (een fijne rol van Grégoire Colin, als de enige man in de film mét gewetenswroeging).

Emma ontdekt, via een bijna terloopse verkrachting, dat ze zich niet kan onttrekken aan de machtsverhoudingen van het patriarchaat. Daarnaast heeft haar vader al een geschikte echtgenoot voor haar gevonden. Ze realiseert zich dat ze in deze conservatieve wereld, waarin vrouwen consequent het zwijgen wordt opgelegd, nooit zal floreren. Filmmaker Marie-Elsa Sgualdo situeert het verhaal nabij de Zwitsers-Franse grens, waar Emma regelmatig ziet hoe Zwitserse soldaten de veelal Joodse vluchtelingen terugsturen naar Duitsland, waar ze worden vermoord. Emma’s verloofde is – en dat is dan weer een gemakzuchtige verhaalkeuze – een van die soldaten die vakkundig de andere kant opkijken.

De onderliggende boodschap in Silent Rebellion is overduidelijk antifascistisch en feministisch, en doet denken aan de slogan die je in de New Yorkse metro kunt horen: “See something, say something” – als je iets ziet, meldt het. Maar melden wordt in het dorp direct bestraft. Dus is het geen verrassing dat Gueneau vooral met haar ogen acteert. Het vuur in haar blik verraadt al dat zij in de voetsporen van haar moeder zal treden. Emma doorziet, net als de pastoor, de hypocrisie om haar heen. Maar vertrekken vergt moed, en het kost tijd voordat ze die heeft verzameld.