Votemos

De stoppen slaan door in dit satirisch-­claustrofobische Kammerspiel over een stel buren dat bakkeleit over een nieuwe huurder met een vlekje.

In nog geen vijf minuten is de vergadering van de Vereniging van Eigenaren voorbij. Over de lift die overduidelijk aan vervanging toe is, bestaat geen twijfel: iedereen is voor. Maar als Alberto, in wiens huis de bijeenkomst plaatsvindt, bij de uitloop laat vallen dat hij voor zijn verlepte appartement een huurder heeft gevonden die in een re-integratietraject zit, wordt de vergadering door de buren heropend.

Re-integratie van wat? Mentale gezondheidsproblemen? Hoe gevaarlijk is deze gek? Wie gaat hier eigenlijk over? “We hebben het over iets dat voor ons allemaal een probleem kan worden”, aldus een van de zes buren, die vindt dat er gezamenlijk over de wenselijkheid van de nieuwe buur moet worden beslist. Opeens staat er een nieuwe optie ter stemming: het geld voor de lift kan ook in het te huur staande appartement worden gestoken, om de rust in het pand te bewaren.

Hoe snel die rust is verstoord, blijkt als de gemoederen hoog oplopen in het uur dat volgt, voorafgaand aan de komst van de nieuwe huurder, die bij Alberto het contract zal komen tekenen. Wat definieer je als een probleem, hoe vel je een oordeel, volgens welke procedure doe je dat en op grond van welke kenmerken? Wat is een acceptabel risico, hoe leven mensen samen en hoe goed kennen de buren elkáár eigenlijk?

Het zijn een boel vragen die aan bod komen in dit satirisch-claustrofobische Kammerspiel over (voor)oordelen en gebrek aan (zelf)inzicht. In klein verband stelt het kwesties aan de kaak over normaliteit, tolerantie en veiligheid die in het groot op maatschappelijk niveau spelen. Het oude huis geeft ondertussen commentaar op de oplopende spanningen tussen de bewoners: het licht valt uit, de stoppen slaan door. Wie is er hier nou eigenlijk gek?

De speelfilm Votemos (‘laten we stemmen’) is een uitwerking, met deels dezelfde cast, van de eerdere, gelijknamige kortfilm van de Spaanse schrijver/regisseur Santiago Requejo uit 2021, waarmee hij op een reeks kleinere festivals in de prijzen viel. Maar met de lengte verliest hij aan scherpte. De veelheid aan op zich interessante vragen en invalshoeken verwordt bij gebrek aan dramatische keerpunten of accenten tot een nogal onoverzichtelijke brij. De mopperende personages zijn weinig sympathiek en voor een satire valt er maar weinig te lachen.

Wat Votemos wel duidelijk maakt – en daar gaat het om – is dat in iederéén een potentieel probleem schuilt. En dat dat met stemmen niet wordt opgelost. Convivimos.