Een mislukt eerbetoon aan moederliefde

Het kost je een paar lichaamsdelen, maar dan heb je ook wat. Een amputatie is een offer dat wensouders in dit absurdistische plattelandsuniversum maar wat graag brengen voor nageslacht.

Pianostemmer Samuel kijkt min of meer tevreden en hoopvol naar zijn hand waar nog slechts drie vingers aan zitten. De andere twee zijn ingrediënten voor een speciale jam waaruit voor hem en zijn vriendin een kleine moet voortkomen. Maar zijn vriendin wil geen jam koken van zijn vingers. Zij ontploft, en hij kan weer bij nul beginnen.

Samuel is verdrietig, maar niet geschokt. In zijn wereld ontploffen mensen links en rechts. Het hoort er in het universum van Dan Geesins tweede speelfilm gewoon bij.

Eerder creëerde Geesin in Sputum (2022) een dystopische wereld waarin een specifiek soort spuug goud waard werd. In zijn nieuwe, zwartkomische en absurdistische dorpsdrama blijken amputaties en bloederige sterfgevallen doodnormaal, terloops bijna. Daarom is deze film over een man met een kinderwens wellicht wat macaber, maar toch geen horrorfilm. Van schrikeffecten, suspense of echte gore is geen sprake.

Het scenario laat zich dus lastig met iets anders vergelijken. Want waar plaats je de wijkagent die onder een verlichte deken de levensverhalen van zijn dorpsgenoten naspeelt met poppen? Waar komt die beeldige, excentrieke tweeling ‘Titty’ en ‘Tatty’ vandaan? Titty wil niets liever dan een kind, Tatty doet er alles aan om die wens van haar zus te laten slagen. Samuels Vrouw Holle-achtige moeder (‘Patattie’) heeft, zo lijkt het, uiteindelijk de meeste macht in handen. Maar ondanks haar curieuze interventies om de natuur een handje te helpen, krijgt zelfs zij te maken met een leven dat niet altijd maakbaar is.

Geesin verwerkt met zijn tweede speelfilm op originele wijze deels zijn eigen vergeefse kinderwens in een scenario. Hoofdrolspeler Juda Goslinga speelt een fijne, bijna onnadrukkelijke figuur binnen een groep vrij excentrieke personages die niet allemaal even goed uit de verf komen. Het sterkst zijn Geesins volstrekt eigenzinnige ideeën. Het feit dat gefrustreerde mensen ontploffen is er zo één, natuurlijk. Maar nog geestiger is dat sommigen zo gewetensvol zijn om naar een zogenaamde Pop Pod te snellen voordat ze ontploffen: het scheelt de achterblijvers de nodige bende.

Dat Geesin expertise heeft als componist en sounddesigner, betekent dat filmmuziek en vooral de geluidseffecten opvallen, zoals de bloederige knal van ontploffend mensenvlees of de ‘roepende’ jam van zijn moeder, die klinkt als een bergje kittens of puppy’s.