Treat Her Like a Lady

Een film over een alleenstaande moeder versus onrechtvaardig systeem, dat zal een grijsgrauwe boel zijn, toch? Mis, toont het in vele opzichten uitbundige Treat Her Like a Lady.

De brief van de deurwaarder gaat op de koelkast – en er gaat, hop, ook meteen een kleurrijke kindertekening overheen. Dat beeld is Treat Her Like a Lady in een notendop.

Alleenstaande moeder Sandra is zich heus wel bewust van de financiële verplichtingen die als molenstenen om haar nek hangen. Maar de levensvreugde van en met haar kinderen is toch écht belangrijker.

Sandra begint de film overigens niet alleenstaand. In de idyllische openingsscène zien we haar samen met haar partner en dochters Harrie en Stella, in een klein maar zonovergoten appartement aan de snelweg. “Uitdelen of verkopen?”, vraagt Sandra haar dochters als er een vrachtwagenlading vers brood in hun schoot belandt. “Verkopen, natuurlijk”, reageert Harrie.

Het is een van de vele schnabbels waarmee dit volks-Amsterdamse, samengestelde gezin het hoofd boven water houdt. Maar als haar vriend vreemd blijkt te gaan, zet Sandra hem de deur uit. Tegelijkertijd wordt ze na een huiszoeking door bijstandsambtenaren beschuldigd van fraude, omdat die in de badkamer stuitten op de tandenborstel van die (inmiddels ex-)vriend. En die verkochte broden had ze moeten opgeven, natuurlijk.

Diep in de schulden belandt Sandra in een noodopvang in een hotel. “Pak je koffers”, maant ze Harrie en Stella met al het enthousiasme dat ze uit haar tenen weet te trekken: “We gaan op vakantie!”

Paloma Aguilera Valdebenito (Out of Love, 2016) putte voor haar tweede speelfilm uit haar eigen jeugdjaren. Dat verhaal krijgt extra urgentie door het vergrootglas dat met de toeslagenaffaire werd gelegd op de onrechtvaardigheden van het bijstandssysteem. Maar Aguilera Valdebenito kiest bepaald niet voor de grijsgrauwe aanpak die zo makkelijk voor te stellen is bij zo’n sociaalrealistische slice-of-life. Een volksopera, dat moest het worden, met een opvallend kleurrijke en speelse vormgeving.

Die combinatie van volkse ellende en zuurstokkleuren, plus de setting in een hotel, doen onvermijdelijk denken aan The Florida Project (Sean Baker, 2017). Maar dat geeft eigenlijk alleen maar aan hoe teleurstellend weinig films zo expressief durven zijn in hun kleurgebruik – Pedro Almodóvar daargelaten.

Het zonovergoten Amsterdam tijdens een hittegolf toont de wereld zoals Sandra wil dat haar kinderen die zien, terwijl ze alle drie ook wel weten dat de realiteit minder rooskleurig is. In combinatie met de charismatische centrale rol van Nienke Plas, de eerste dragende filmrol voor de YouTube-ster, geeft het Treat Her Like a Lady een onweerstaanbare energie.