The Visit, an Alien Encounter

Een ‘verslag van iets dat nog nooit is gebeurd’, noemt regisseur Michael Madsen The Visit. Een gedetailleerde reconstructie van wat er zou gebeuren wanneer er buitenaards leven landt op aarde.

Wat gebeurt er wanneer buitenaards leven op aarde arriveert? Wanneer ergens op de wereld een UFO landt? Die vraag is het uitgangspunt van The Visit (niet te verwarren met de recente gelijknamige thriller van M. Night Shyamalan), de nieuwste documentaire van de Deense filmmaker Michael Madsen (niet te verwarren met de gelijknamige Amerikaanse B-acteur).
De strategie is dezelfde als in Madsens vorige film, Into Eternity, waarin hij de bouw van een bunker voor opslag van kernafval aangreep voor een grootse bespiegeling over tijd en (on)eindigheid. Hij stelt zijn ‘wat als’-vraag en geeft het antwoord op een zeer praktische manier. Stap voor stap nemen beleidsmakers en experts ons mee in de processen die in gang zouden worden gezet, de protocollen die klaarliggen. Beleidsmakers van het United Nations Office for Outer Space Relations, bijvoorbeeld. En experts als de theoloog die ‘moral consultant’ is van het SETI, en de wetenschapper die zich heeft opgeofferd om als eerste een ruimteschip te betreden, gehuld in een feloranje biomedisch beschermingspak waardoor hij zelf een alien lijkt. Madsen praat de interviews in voice-over aan elkaar, als een welkomstwoord aan de nieuwe gast op aarde. Om de blik van een buitenstaander op de mensheid te simuleren, speelt hij met een verzameling beeldtechnieken, van slow motion tot shots gemaakt met drones en kranen waarin de camera vrij en vloeiend de lucht in zweeft.
Net als bij Into Eternity borrelen uit de opeenstapeling van pragmatische vragen en antwoorden als vanzelf grotere filosofische kwesties op. Want de blik van de buitenstaander biedt uiteraard vooral een nieuw perspectief op wat het is om mens te zijn, en hoe de mensheid zichzelf ziet. Voor wie Into Eternity zag, kan de formule hier en daar misschien iets te bekend aanvoelen. Maar hij werkt nog steeds, en de stuwende montage en het scherpe geluidsontwerp houden de kijker bij de les. Zelfs als die slow motion beelden soms al te overdadig worden ingezet.

Joost Broeren