El Desierto

Geen massaslachting of horror in de Argentijnse zombiefilm El desierto. Wel extreem ongemakkelijke sociale interactie, die eerder vermoeit dan intrigeert.

Het Argentijnse El desierto speelt zich af tijdens een zombie-apocalypse. Alleen zonder de bekende massaslachting onder de ondoden of horror voor de levenden. Nee, El desierto onderzoekt juist hoe een minuscule samenleving überhaupt functioneert in een verdorven wereld. Die samenleving bestaat uit Ana, Axel en Jonathan — drie jonge mensen opgesloten in een huis. Dat huis verlaten wij nooit en zij maar af en toe, voor benzine en andere rantsoenering. We zien slechts een keer een glimps van de straten die het huis omringen, waar een zombie doelloos rondzwerft.
De rest van de film delen we Ana’s, Axels en Jonathans schemerbestaan. Dit is een te klein huis om met drie personen in opgesloten te zitten, zeker als de sociale contacten spaak lopen. Er zijn daarom regels geïntroduceerd: Als iemand wil spelen moet iedereen meedoen, seksueel contact is niet toegestaan en niemand mag alleen naar buiten. In de geest van Big Brother, een serie die zijn deelnemers evenzeer in een claustrofobische setting dwong, stelt Ana ook voor om een van de ruimtes in het huis als videokamer te gebruiken. Daar kan iedereen ongestoord zijn geheimen delen. Praten met de camera schijnt makkelijker te zijn dan praten met elkaar. Maar het vertrouwen wordt geschonden.
Wat volgt is één en al ongemak. Axel besluit zijn lichaam met stippen te tatoeëren totdat hij helemaal bedekt is. Dan zal hij het huis verlaten. Ondertussen praten Ana en Axel niet meer met elkaar en blijkt Jonathan ook steeds ongezelliger te worden. Het gegeven dat er bij een zombiefilm een expliciete nadruk ligt op sociale interactie is interessant, maar El desierto maakt het voor de kijker erg vermoeiend: anderhalf uur doorbrengen met deze verdorven mensen is teveel van het goede. Je zou willen dat de hoofdpersonages een keer naar buiten gingen om gewoon wat zombies in de pan hakken. Dan hoef je even niet aan hun sociale problemen te denken.

Hugo Emmerzael