Melody

Mooi geacteerde, intieme film over de intense verhouding tussen twee vrouwen waarvan de een het kind van de ander draagt.

Wie denkt dat de klassenmaatschappij niet meer bestaat, ziet te weinig films. Niet dat Bernard Bellefroids Melody daar een boodschap over heeft, maar naast een intiem verhaal over de ingewikkelde verhouding tussen twee vrouwen is het ook een verhaal over hun zeer uiteenlopende achtergronden. Want die maken dat ze op elkaar zijn aangewezen.
Emily is een goedbetaalde Britse manager, bijna vijftig, terwijl de twintig jaar jongere Melody geld bij elkaar sprokkelt om een eigen kapsalon te beginnen. Als dakloze gaat dat moeizaam, om het zacht te zeggen. Ze ziet een uitweg door zichzelf als draagmoeder aan te bieden. Emily heeft door haar werk en een ziekte nooit de kans gekregen om moeder te worden. Of misschien ook om andere redenen, want Bellefroid geeft slechts spaarzaam dingen weg over z’n personages. Net als de kleine sprongen in de tijd waardoor je cruciale gebeurtenissen niet te zien krijgt, maar indirect uit de mond van een van de vrouwen moet vernemen, is dat wat deze mooi geacteerde film bijzonder maakt.
Hun gevoelens voor elkaar maar ook ten aanzien van de zwangerschap veranderen voortdurend. Melody ziet zich geconfronteerd met haar eigen verleden, waardoor ze zich afvraagt of ze ooit een goede moeder kan zijn. Emily moest ooit een zwangerschap afbreken vanwege kanker en die ziekte is niet definitief verdwenen. En wat moet ze denken van een vrouw die tegen betaling een kind wil dragen? Of die misschien juist een band gaat ontwikkelen met het kind? Geen van beiden weet hoe ze zich de volgende dag over de ander zullen voelen.
Bellefroid heeft uit die intense emotionele situatie alle melodrama weggehaald. Als daar iets op aan te merken valt, dan is het dat het soms iets te veel als een experiment voelt, als een geconstrueerde situatie. Maar lef hebben is het zeker. En misschien wordt deze film sterker naarmate de tijd verstrijkt. Misschien heeft ‘ie tijd nodig om te groeien. Want je kunt je bijna geen situatie voorstellen waarin emoties zo hoog opspelen en zo verwarrend en tegenstrijdig zijn. En precies in die situatie proberen de regisseur en de actrices al die emoties te verbergen. Dan kun je de zelfbeheersing van de makers alleen maar bewonderen.

Ronald Rovers