Trash

Is Trash het Braziliaanse antwoord op Slumdog Millionaire, zoals wel beweerd wordt? Eigenlijk heeft de thriller van ambachtsman Stephen Daldry meer weg van een Da Vinci Code in de favela’s.

Ruim tweeduizend kuub ‘schoon’ afval lieten de makers van Trash aanvoeren om een geloofwaardige sloppenwijk-met-vuilnisbelt te creëren. De stortplaats waar de drie jeugdige hoofdpersonen hun kostje bij elkaar scharrelen moest er levensecht uitzien, maar hoefde niet levensecht te ruiken.
Op een dag vinden Raphael en twee vriendjes tussen dit afval een portemonnee. De inhoud van de beurs blijkt niet alleen de sleutel te bevatten naar een fortuin. De eigenaar ervan heeft ook bewijs verstopt over de omkooppraktijken van een corrupte politicus. Om de aanwijzingen te ontraadselen moeten Raphael en zijn vrienden een helse gevangenis bezoeken, een speciale bijbel bemachtigen en een serie puzzels oplossen. De speurtocht voert hen dwars door Rio de Janeiro, om net als The Da Vinci Code te eindigen bij een fotogenieke graftombe.
Eerder zien we dat de jongens lesjes krijgen bij Martin Sheen, die er op los schmiert als een Amerikaanse buurtpriester. Als de plot dat van hen verlangt kunnen deze ongeschoolde schoffies echter wel wat al te goed lezen en redeneren. De kijker krijgt nauwelijks kans om stil te staan bij zulke onwaarschijnlijkheden. De camera raust als een dolle achter de jongens aan. Terwijl ze aan de ene kant steeds dichter bij de ontdekking van het geheim komen, worden ze aan de andere kant op de hielen worden gezeten door een sadistische politie-inspecteur.
Als aaneenschakeling van achtervolgingen door fotogenieke achterbuurten is het werkstuk van ambachtsman Stephen Daldry zonder meer geslaagd. Opnieuw spoort de regisseur van Billy Elliot jeugdige acteurs aan tot uitstekend spel. Ronduit zwak zijn echter zijn pogingen om vanuit comfortabel westers perspectief sociale kritiek te leveren. Een schimpscheut aan het adres van het WK Voetbal in het kader van het corruptieschandaal komt als mosterd na de maaltijd. Maar vooral de kritiek op de belabberde leefomstandigheden van Braziliaanse zwerfkinderen is nogal gratuit, als je weet dat die afkomstig is van filmmakers die voor veel geld een vuilnisbelt lieten namaken. Omdat ze echte Braziliaanse armoede te veel vonden stinken.

Fritz de Jong