Du vent dans mes mollets

Met vaart en humor vertelt Carine Tardieus Du vent dans mes mollets de coming-of-age van de negenjarige Rachel. Maar haar aanstekelijke kinderperspectief verdwijnt net te vaak naar de achtergrond.

Voor een klein verhaal heeft Du vent dans mes mollets er al een behoorlijke reis op zitten. Dit piepkleine coming-of-age verhaal over de negenjarige Rachel begon zijn leven in 2003 als theatermonoloog, geschreven en gespeeld door actrice Raphaële Moussafir. In 2006 volgde een boekuitgave, in 2009 een stripversie en nu dus een verfilming. Regisseur Carine Tardieu knipoogt in haar energieke, humoristische film duidelijk naar die stripversie, niet alleen in de geanimeerde openingssequentie, die fluks werk maakt van de eerste acht jaar in het leven van Rachel, maar ook in bepaalde kadreringen en scène-overgangen. En ook in zijn visuele toon houdt Du vent dans mes mollets iets cartoonesks, met zijn felgekleurde jaren tachtig-setting. Daarin zijn ongetwijfeld de persoonlijke ervaringen van de maaksters verwerkt: zowel Moussafir als Tardieu werden geboren in 1973, net als hun heldin Rachel.
Rachel wordt opgevoed door haar overbezorgde moeder (Agnès Jaoui), haar wat afwezige vader (Denis Podalydès) en haar excentrieke oma, die noodgedwongen bij haar op de kamer slaapt. En haar lerares heeft ook nog eens de pik op haar. Niet vreemd dus dat Rachel een nerveus meisje is, dat geen vriendinnetjes heeft en uit angst voor de eerste schooldag al weken met haar rugzak om slaapt. Maar dan komen er twee krachten haar leven binnen die het een nieuwe draai geven: het brutale klasgenootje Valerie (Anna Lemarchand), die zichzelf bombardeert tot hartsvriendin, en kinderpsychologe madame Trebla (Isabella Rossellini, die in slechts drie scènes haar stempel op de film weet te drukken). Met hun hulp vindt Rachel haar draai in haar knotsgekke gezin.
Dankzij kluchtige taalspelletjes (overigens vaak weinig inventief vertaald) en de kolderieke escapades van de bijdehante meisjes blijft de vaart er altijd in. Waar in het boek Rachels gesprekken met madame Trebla centraal stonden, wilde men voor de film die episodische opzet vermijden. Maar omdat een negenjarige nu eenmaal niet zó drastisch verandert, ligt die aangebrachte ontwikkeling vooral in de volwassenen om Rachel heen, die allerhande persoonlijke besognes meekrijgen. De sterke acteurs kunnen daar prima mee overweg, maar het aanstekelijke kinderperspectief dat de film zo eigen maakt, verdwijnt zo vooral in de tweede helft te vaak naar de achtergrond.

Joost Broeren