Starbuck

Wat bezielt een man om honderden donaties naar een spermabank te brengen?

‘Het is alsof ze je betalen om te ademen’ zegt een tevreden zaaddonor in de Canadese komedie Starbuck. Geld lijkt dan ook de enige drijfveer te zijn geweest voor David Wozniak (Patrick Huard) om twintig jaar eerder voor duizenden dollars aan zaad naar een spermabank te hebben gebracht. Zijn donornaam was Starbuck, een ode aan een Canadese fokstier met een uitgebreid nageslacht. Inmiddels mag David zich de vader van ruim 500 hem onbekende tieners noemen. Niet dat hij daar ook maar een moment mee bezig is: Wozniak heeft wel wat anders aan zijn hoofd, De klaploper lijkt alles in zijn leven te verprutsen: de familieslagerij, de relatie met zijn zwangere vriendin. Zijn gokschulden zijn inmiddels zo opgelopen dat zelfs acuut levensgevaar dreigt. Dan bereikt hem het nieuws dat 142 van zijn nakomelingen een juridische procedure gestart zijn om de identiteit van hun gezamenlijke vader te achterhalen. Samen met zijn beste vriend, kruimeljurist Igor, besluit Wozniak de spermabank aan te klagen wegens contractbreuk. Een vette schadevergoeding zal al zijn problemen oplossen. Maar samen met de rechtbankpapieren arriveert een dikke map met alle dossiers van Davids nageslacht.
Natuurlijk kan Wozniak zich niet beheersen in de map te kijken. Natuurlijk begint hij zijn kinderen stiekem te observeren. En natuurlijk leidt dit tot de transformatie van een egoïstische nietsnut in een betrokken vader. Voorspelbaar mag Starbuck dan zijn, het weerhoudt de film er niet van de kijker twee uur kostelijk te vermaken. Dat is deels de prestatie van acteur Patrick Huard, die altijd een glimp van het gevoelsmens achter de primaat laat zien. Ook het script is effectief. De ontmoetingen tussen David en zijn nietsvermoedende nakomelingen zijn geestig, soms ontroerend, en een enkele keer ronduit pijnlijk. Een succesvol profvoetballer is natuurlijk aantrekkelijker nageslacht dan een meervoudig gehandicapte. Rondom de centrale plot strooit regisseur Ken Scott wat andere gezinsperikelen die gezamenlijk de boodschap spellen: een disfunctionele familie is nog altijd beter dan een kinderloos leven.
Starbuck is helemaal op maat gesneden voor een shot-voor-shot Hollywood-remake. Toch zal die onvermijdelijke crowdpleaser iets in de vertaling kwijtraken. Het Canadese origineel is schaamteloos sentimenteel, maar gaat nooit over de grens van de wansmaak. Wellicht omdat ‘Je t’aime’ zo lief klinkt in die merkwaardige Quebecse tongval?

Mark van den Tempel