Carte postale de Cannes (8)

Is het ooit anders? Non. De Cannes catalogus 2011 zit vol films die goochelen met het bovennatuurlijke. Na Terrence Malicks nog steeds intens besproken the tree of life over leven, dood en verlies, en Von Triers depressiesymfonie melancholia verscheen ook Naomi Kawase met een verhaal dat over de dood heen stapt, net als ze doet in haar vorige film the mourning forest. In de kruisjeslijst van het hier dagelijkse verschijnende Screen zijn weinig critici tevreden over haar hanezu no tsuki. Maar dat waren ze eerder ook al niet over het fin-de-siecle bordeeldrama l’apollonide en die film verdient toch echt beter. Maar goed, de meeste critici hier zijn net als de rest van de wereld bang om buiten de toon te vallen met een oordeel dat totaal afwijkt van de consensus dus het is niet verbazend dat Kaurismäki’s le havre op het moment de eerste plek deelt met the tree of life. le havre is een safe bet want het is een lekkere, afgeronde, grappige, zelfverzekerde, zij het conventionele Kaurismäki waar je niemand een kwaad woord over hoort zeggen. the tree of life staat bovenaan omdat de meesten mensen hier wel aanvoelen dat er iets speciaals met die film aan de hand is, ook al hebben nog maar weinig critici er een zinnig oordeel over. Maar goed, vorig jaar konden de kenners ook niet dromen dat Apichatpung Weerasethakuls uncle boonmee who can recall his past lives de Gouden Palm won. Het is een lastig jaar om voorspellingen te wagen. Met Robert de Niro als jurypresident zou de prijs dit jaar ook zomaar naar Michel Hazanavicuis hommage aan Hollywoods zwijgende film the artist kunnen gaan. Bij de Britse bookies ging Kaurismäki gisteren in ieder geval nog gelijk op met Malick.

Cannes is nog niet voorbij of Venetië kondigt al een sterke selectie aan in de Variety van gisteren. Tenminste, afgaande op de regisseurs. In de competitie zullen Roman Polanski’s carnage, David Cronenbergs a dangerous method en Aleksandr Sokurovs langverwachte faust te zien zijn, Sokurovs vierde film uit een serie over machtige mannen. Philippe Garrel, voor de liefhebbers, zal op het Lido verschijnen met een soort-van remake van Godars le mépris. Todd Solondz komt dark horse naar Italië. Laat de zomer maar snel voorbij gaan, dan kunnen we naar Venetië.

Het realisme is deze editie niet ruim vertegenwoordigd in de competities maar Catalin Mitulescu’s loverboy bewijst dat Roemenië nog steeds niet klaar is met de productie van meedogenloos realistische verhalen. Hoe gaan de Roemeense loverboys te werk, moet Mitulescu zichzelf afgevraagd hebben. Hoe is het mogelijk dat criminelen jonge meiden overhalen zichzelf als prostitué aan te bieden? loverboy bouwt rustig maar met onbetwistbare logica op naar z’n overtuigende climax. Wat een tragiek.

En nu met de taxi naar Von Trier.

Ronald Rovers