Ana Girardot en Jules Pélisier over SIMON WERNER A DISPARU

Nog eenmaal keren ze terug naar hun schooltijd, de jonge Franse acteurs Ana Girardot en Jules Pélisier in het elephant-achtige verhaal over massahysterie op een Franse middelbare school simon werner a disparu.

Simon Werner is verdwenen. Dat simpele uitgangspunt is in het Franse simon werner a disparu de aanleiding voor een impressionistisch-psychologische zoektocht naar waarheid en leugen, vriendschappen en vriendjes, complotten en geheimen en de altijd weer verbazingwekkend zelfdestructieve groepsdynamiek van middelbare scholieren. Komen we ooit te weten wat er echt gebeurd is? En waarom? De manier waarop regisseur Fabrice Gobert deze vragen aanpakt doet denken aan films als elephant, of van eigen bodem schemer, of boeken als Vriend van verdienste van Thomas Rosenboom of The Secret History van Donna Tartt. Twee van de belangrijkste rollen worden gespeeld door debutanten: Ana Girardot (1988), dochter van acteursechtpaar Hippolyte Girardot en Isabel Otero, is te zien in haar eerste grote filmrol, en Jules Pélisier (1990) was vóór simon werner vooral bekend als tieneridool uit de Franse Idols. Nogal een contrast met de verlegen Jérémie die hij gestalte geeft.

In simon werner spelen jullie allebei voor je eerste grote filmrol een personage dat qua leeftijd en belevingswereld niet heel erg ver van je afligt. Wat zou je denken als je je personage door de gangen van een school zag lopen? Zou je er bevriend mee kunnen zijn? Jules Pélisier: "Jérémie en ik zijn heel verschillend. Ik zou me niet direct in hem herkennen. Jérémie is tamelijk verlegen, niet iemand die ervan houdt om in het middelpunt van de belangstelling te staan."
Ana Girardot: "Als ik Alice voor het eerst zou ontmoeten, zou ik een tamelijk snobistisch meisje zien, waar ik niet direct op af zou stappen. Wanneer ik haar beter zou leren kennen, zou ik waarschijnlijk zien dat ze heel wat onzekerder is dan ze op het eerste gezicht overkomt."

Hoe maak je je zo’n personage eigen? AG: "Op de dag dat we de scène moesten draaien waarin Simon verdwenen blijkt te zijn, kwam regisseur Fabrice Gobert op me af en zei: ‘Nu moet je denken dat Laurent dood is’. Laurent speelt Simon, maar hij zei expres niet ‘Simon’, maar ‘Laurent’, zodat het veel persoonlijker zou voelen. Bij Jules deed hij iets vergelijkbaars."

Ik vraag jullie dit omdat de film tamelijk impressionistisch is, weinig drama, veel shots van jonge mensen die lopen, kijken, op bed liggen, dus ik vroeg me af hoe dicht jullie de personages bij jezelf hebben gehouden. JP: "Voordat we begonnen met draaien heeft Fabrice elk van ons ter voorbereiding een lijstje gegeven met boeken, films en muziek erop waar onze personages van zouden houden. Voor Jérémie was verder de belangrijkste regieaanwijzing de manier waarop hij loopt: introvert, ogen op de grond, af en toe schichtig om zich heen kijkend of iemand hem misschien in de gaten houdt."
AG: "Alice hebben we ook vanuit de motoriek benaderd: ze houdt altijd stevig haar tas vast. Ze lijkt misschien zelfverzekerd, maar ze heeft wel iets nodig om zich aan vast te klampen."

En wat stond er op het lijstje? JP: "Pearl Jam, Rage Against the Machine; Jérémie is een nogal tegenstrijdig personage: hij houdt van sport, van voetbal en rondrijden op zijn motorfiets en van rockmuziek; hij lijkt dus heel stoer, zelfs een beetje de aanvoerder van het vriendengroepje, maar tegelijkertijd heel beïnvloedbaar."
AG: "Bij mij waren het Serge Gainsbourg en Tom Waits, Marilyn Monroe en een boek over de betekenis van sprookjes."

Regisseur Fabrice Gobert speelt nogal met de stereotypen uit de Amerikaanse highschool-film… AG: "Klopt. Jules speelt de sportbink, die tijdens zijn eerste wedstrijd zijn been breekt; ik ben de beauty queen die door haar beste vriendin wordt bedrogen."
JP: "De film speelt zich af in de jaren negentig, toen de invloed van de Amerikaanse films, popcultuur en massamedia op Franse jongeren een enorme vlucht nam. Het Franse schoolsysteem is heel anders dan het Amerikaanse; maar ik denk dat veel jongeren toen hadden gewild dat ze in een aflevering van Beverly Hills 90210 meespeelden."
AG: "De school waar we de film hebben opgenomen stond ergens in een voorstad en was tamelijk luxe en elitair, met veel faciliteiten en natuur er omheen. De school waar ik in Parijs op heb gezeten was veel kleiner en strenger."

Is de film eigenlijk op ware gebeurtenissen gebaseerd? AG: "Toen Fabrice op de middelbare school zat, heeft er zich iets vergelijkbaars afgespeeld. Een jongen van zijn school verdween en werd vermoord. Maar wat ik ervan begrijp is dat dat maar heel in de verte een inspiratiebron voor deze film was.

Soms lijkt het alsof ze al in een Amerikaanse film meespelen. Op het moment dat Simon vermist wordt, komen alle clichés van de Amerikaanse horrorfilm naar boven. AG: "Als je een tiener bent in een voorstad wacht je je hele leven tot er iets gebeurt; en als er dan iets gebeurt, wil je dat het buitengewoon is. Daarom heeft iedereen zijn eigen, maar nogal overtrokken, en bijna hysterische reactie op de vermissing van Simon. Kijk maar naar de verhalen die loskomen. Hij zou naar Marokko zijn gegaan om drugssmokkelaar te worden; vermoord zijn door een gevaarlijke seriemoordenaar. Het einde van de film laat ons iets anders zien. Kunnen we daarover praten? Aan het einde van de film blijkt, na al die massahysterie en al die grote verhalen, al dat verlangen om mee te spelen in een politieserie, in een realityshow, dat het leven veel trivialer is. Maar dat is misschien nog wel veel angstaanjagender."
JP: "Het gaat over jonge mensen die in hun fantasie leven en die alleen maar kunnen ervaren dat ze leven als ze zichzelf angst aanjagen."

Dana Linssen