THREE MILES NORTH OF MOLKOM

Debutanten Robert Cannan en Corinna McFarlane portretteren een uiteenlopende groep deelnemers aan het new age No Mind Festival. Lachwekkend zonder uit te lachen.

Drie mijl ten noorden van het Zweedse plaatsje Molkom ligt het nog kleinere Zweedse plaatsje Ängsbacka. In Ängsbacka vind ieder jaar het No Mind Festival plaats, een hippie-happening die in twaalf jaar is uitgegroeid tot een begrip in new age-kringen. Filmmakers Robert Cannan en Corinna McFarlane kregen van de festivalorganisatie ruime toegang tot de editie van 2008, en vonden er een goudmijn aan spirituele zoektochten van rare snuiters. Zoals daar zijn: Siddhartha, een blonde viking wiens innerlijke zachte ei er met hem vandoor gaat; Mervi, een grootmoeder die al haar bezittingen verkocht om laat in haar leven toch nog vrij te worden; Ljus, het prototypische hippiekind dat met geiten praat; Marit, de blonde schoonheid zonder eigenwaarde; en Peter, de rationalist die op het festival een moeizaam huwelijk ontvlucht.
Goddank vonden de makers ook de Australische rugbycoach Nick, die min of meer per ongeluk op het festival is beland. Of nu ja: hij volgde een meisje, zonder precies te weten waar hij zich in heeft gestort. En het bevalt hem maar niets: "Ik haat het en ik zit hier vast voor een week!" Of, na de eerste groepssessie waarin openheid het devies is: "Dat was de biggest pile of shit die ik ooit heb gehoord!" Nick is de perfecte blikvanger voor de kijker, die net als de cynische maar goedgemutste Australiër natuurlijk langzaam maar zeker een klein beetje meegezogen wordt in de gekte.

Fig Rig
Het is natuurlijk een wel erg pasklaar gezelschap, met inherente tegenstellingen die wel mooi drama op moeten leveren. En ook de zonovergoten beelden, waarbij de camera subtiel tussen de festivalganger doorglijdt en op dramatische momenten precies de juiste kaders weet te vinden, doet af en toe twijfelen aan het waarheidsgehalte.
Dat laatste kan nog worden verklaard door het vakkundig gebruik van de zogenaamde ‘fig rig’, een door Mike Figgis uitgedachte constructie met een kleine camera in het centrum van een soort autostuur. Daarmee kunnen uit de losse hand toch zeer stabiele beelden geschoten worden, zodat de camera zeer wendbaar wordt. Maar de filmmakers geven in de persmap ruiterlijk toe dat ze de selectie van hun groep stevig gestuurd hebben; zonder de film zouden deze mensen nooit in dezelfde praatsessies terecht gekomen zijn. En ook de ontwikkeling van Nick werd hier en daar wat gepusht, zo blijkt tussen de regels door.
Maakt het uit? Niet echt. De persoonlijke zoektochten van de groepsleden worden er in ieder geval niet minder waarachtig door, de groei die zij in de loop van een week No Mind doormaken niet minder echt. En het evenwicht dat Cannan en McFarlene weten te vinden blijft even bewonderenswaardig: tussen verwonderd lachen om de vreemde fratsen van de festivalgangers, en het serieus nemen van de concrete resultaten die de vele workshops, chakrasessies en vuurlopen in hun levens kunnen hebben.

Joost Broeren