Teddy Cherim – 5 juli 2012

  • Datum 05-07-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

La haine

Teddy Cherim co-regisseerde Sterke Verhalen voor een no-budget en onderzoekt de wereld van het onafhankelijk filmmaken. Deze maand: forward to the past.

Op een gemiddelde avond in 2003 zag ik bij een vriend wiens ouders een weekendje weg waren La Haine van Matthieu Kassovitz. It blew my mind. Het was mijn lievelingsfilm van die periode uit mijn leven. Zo was de Lion King dat toen ik 6 was, Jurassic Park toen ik 8 was en Saving Private Ryan toen ik 12 was. Maar waarom maakte die films toentertijd zo’n indruk op mij? Wat zegt dat over die periode in mijn leven?
La Haine gaat over drie jongens afkomstig uit een Parijse ZUP — zone d’urbanisation prioritaire, AKA een banlieu. De film volgt ze gedurende ongeveer negentien uur, een dag nadat er rellen met de politie zijn geweest. Het begint als een doorsnee dag. Ze proberen zichzelf te vermaken. Ze krijgen te maken met racisme. Voelen de haat en decadentie om zich heen. Alle drie gaan ze er anders mee om. Eindeloos zitten ze op pleintjes en daken jointjes te roken en vertellen elkaar sterke verhalen en hersenspinsels.
Meet 15 jarige Teddy: Zwarte Ecko Unlimited trui. Rode Southpole jas. Zwarte (hondslelijke) And1 basketbalschoenen. Baggy spijkerbroek. Jeugdpuistjes (waarvan eentje, tussen zijn wenkbrauwen, de moeder der jeugdpuistjes is). Vlassig baardje. FUBU pet (verbergt de puist).
Locatie: random bankje in Amsterdam (tenzij iemands ouders niet thuis zijn). Geld: reeds opgemaakte tien euro (hasj en sigaretten). Accessoires: boksjes, MP3 speler (256 MB) met zorgvuldig samengestelde playlist; 2pac, Biggie, Dr. Dre, Snoop Dogg, Gangstarr, Outkast, Warren G, Saian Supa Crew. Flesje AA sportdrank, pakje Rolling Blue, pakje tip, Siemens C35i (beltegoed). Gezelschap: één t/m tien vrienden ((meestal)geen meisjes). Doel: avontuur.
Toen ik zestien was, voelde het alsof deze film over mij ging. Ik was geen jongen uit de Bijlmer maar uit keurig Oud-Zuid. Ik kreeg niet met racisme te maken. Ik was geen gangster hoewel ik dat wel wilde zijn. Mijn vrienden en ik zaten ook op random buurtbankjes en muurtjes. Dan rookten we sigaretten of jointjes en lulden we de avonden vol. Meisjes liepen met boogjes om ons heen en politieagenten informeerden naar onze leeftijd of het doel van de avond. Soms ontstonden er spanningen met andere groepjes jongens. Als we geld hadden, kochten we zoveel mogelijk eten als we konden in onze vaste etablissementen (McDonalds Leidsestraat, Burgerking Leidseplein, FEBO Leidsestraat, Snackbar de Prins Weteringschans). We bietsten peuken van mensen op straat. Probeerden in clubs te komen. Wat mislukte. We luisterden naar Hiphop (ook Franse). We deden stoer.
Toen kwam La Haine en er veranderde helemaal niets. Ik vond het de vetste film die ik ooit had gezien. Maar dat was het. Het bevestigde enkel mijn normen en waarden. De politie waren nazi’s. School was dom. Andere jongens deden veel te stoer en meisjes waren arrogant en preuts.
Onlangs zag ik La Haine voor het eerst in de bioscoop. Ik nam mensen mee. We gingen naar een van mijn lievelingsfilms. Toen ik hem zag snapte ik opeens waarom die film toen zo’n grote indruk maakte. Hij ging echt over mij! Ik werd terug getransporteerd naar die periode. Alle luikjes gingen weer open. Ik proefde die AA sportdrank samen met de hasj in mijn mond. Door La Haine nu te zien, leerde ik vijftienjarige Teddy beter kennen. Ik snapte zijn dromen en wensen. Het is vooral ook leuk om te zien hoe zijn leven is verlopen sindsdien. Ik ga vanaf nu al mijn oude lievelingsfilms opnieuw bekijken. Ik ben benieuwd waar die me heen zullen brengen en welke herinneringen zullen opduiken.

Teddy Cherim

Geschreven door