Take 5: Sander Burger over PANMAN
Filmmaker Sander Burger regisseerde drie jaar geleden op Sint Maarten met panman, rhythm of the palms de eerste speelfilm die ooit op het eiland is gemaakt. De film werd buiten Sint Maarten nauwelijks opgemerkt, maar door het winnen van de prijs voor beste film op het Hollywood Black Filmfestival wordt de film nu ook in Nederland uitgebracht.
1 Hoe ben je op Sint Maarten beland?
Via via. In 2002 was ik op Curaçao voor de opnames van zulaika, een kinderfilm van Diederik van Rooijen. Hij zou oorspronkelijk ook panman gaan doen, maar moest daar op het laatste moment vanaf zien. De producent kende me dus al, zodoende werd het project naar mij doorgeschoven.
2 Hoe verliep de productie?
Er was nauwelijks apparatuur op het eiland aanwezig. We moesten dus alles vanuit Nederland invliegen. Met een zeer beperkt budget betekende dit onder meer veel inventiviteit van het lichtdepartment. Veel scènes zijn alleen met spiegels uitgelicht. In feite was de zon onze voornaamste lamp.
3 Hoe kwam Liesbeth Kamerling in de film terecht?
Liesbeth woonde in de tijd van de opnames op Bonaire.
4 Wat betekent de film voor de bevolking van Sint Maarten?
De impact van de film is groot op Sint Maarten. Zeker nadat de film de prijs voor beste film op het Hollywood Black Filmfestival in de wacht sleepte. Het heeft het eiland een enorme boost in zelfvertrouwen gegeven. Een groot probleem op de Antillen is momenteel het gebrek aan rolmodellen voor de jeugd. Daardoor zoeken zij hun identiteit elders, meestal in de door Amerikaanse rappers gepropageerde ‘gangsta en ho’ cultuur. De film toont ze een alternatief van eigen bodem.
5 Uiteindelijk belandt de film toch nog in Nederland.
De film is al in 2005 gedraaid. Na de opnames was het geld op. Vanaf dat moment is het een lang en slepend traject geweest om de film af te krijgen. Dat de film überhaupt is afgekomen mag een klein wonder heten. Als zo’n film dan plotseling een prijs wint, is dat uiteraard fantastisch, zeker voor Ian Valz, de initiator van het project. Dat er vervolgens ook vanuit Nederland plotseling interesse is, is natuurlijk geweldig. Toch voelt het een beetje alsof je drie jaar lang een kreupel paard achter je aansleept, waar plotseling iedereen op wil zitten. Dat neemt overigens niet weg dat als ik de kans krijg nog een film op Sint Maarten te maken, dat ik dat zeker doe. Uiteindelijk was het vóór alles een geweldig avontuur!