Redactioneel – 16 december 2015

Het beste boek wat er ooit over film is verschenen is Hitchcock/Truffaut. Alles wat je over film wilt weten staat erin. En als het er niet in staat, staat het er door de manier waarop Hitchcock op bepaalde vragen geen antwoord geeft, toch in. Zelfs als je niet van Hitchcock houdt, zou je het moeten lezen. Maar hoe kun je nu niet van Hitchcock houden? Ik geloof dat zelfs filmliefhebbers die niet van Hitchcock houden toch weer van Hitchcock houden zodra ze per ongeluk weer een film van hem hebben gezien. En de rest is waarschijnlijk hopeloos verloren.
Dat dat boek het ooit tot een film zou schoppen lag voor de hand, maar de documentaire van filmcriticus en programmeur Kent Jones is zelfs met zijn bijna 100 minuten natuurlijk toch maar een trailer op filmlengte. Als je ooit iets filmachtigs van Hitchcock/Truffaut zou willen maken, dan moet het op z’n minst een multidimensionale website zijn, waarin je direct naar de besproken fragmenten én hele films door zou moeten kunnen linken. Een tentakel­achtige constructie met die twee mannen aan hun tafeltje in het midden. Met de films van Hitch er als suspense-bom onder.
Je leert door dat boek niet alleen wat er over film te weten valt, maar ook over cinefilie, filmnerds en interviewen. Truffaut was enorm onder de indruk van Hitch, een enorme fan, en hij wilde dolgraag laten zien dat hij alle films kende en begreep, ook als Hitch niet helemaal begreep wat hij met al die diepzinnige, auteuristische interpretaties aanmoest. Niet al die spraakverwarringen zijn in de uiteindelijke transcripties terechtgekomen. Ze zijn natuurlijk wel te vinden, voor nog grotere filmnerds dan Truffaut zelf. Bijvoorbeeld op the.hitchcock.zone waar zo’n twaalf uur audiofiles geordend zijn, maar dan is er nog minstens driekwart van het vijftig uur (! volgens Truffaut) durende interview zoek.
De geest van Truffaut waart trouwens door dit hele nummer van de Filmkrant. Niet alleen omdat we bij de Filmkrant dol op Hitchcock zijn en alert op alles wat naar cinéma de papa riekt, maar ook omdat Truffaut zelf tegelijkertijd regisseur Marcel Carné kon vervloeken als voorbeeld van alles wat hij in de cinema verafschuwde en Carné’s Les enfants du paradis noemen als de film die hij graag zelf had willen maken.
Filmliefhebbers hoeven gelukkig nooit consequent te zijn.

Dana Linssen | @danalinssen