FilmPers – 27 oktober 2011

Code Blue
Urszula Antoniak
Het verstikkende verblijf in het voorportaal van de dood mondt uit in een verhaal over zonde en zuivering. Maar die symbolische laag biedt vooral houvast achteraf. Toch blijft Code Blue tot het einde fascineren: een prachtig gefotografeerde film van een onverschrokken, uitzonderlijk getalenteerd filmmaakster.
Trouw (Jann Ruyters)

In eenzaamheid kan een verknipte persoonlijkheid vrijelijk haar gang gaan. Als Urszula Antoniak vervolgens iets van een verhaallijn wil aanbrengen, wordt het net zo onhandig gekunsteld als bij haar eerste film.
De Telegraaf (Eric Koch)

The Turin Horse
Béla Tarr
Zoals in al Tarrs films is ook in The Turin Horse de kern van het leven teruggebracht tot overleven: slapen, opstaan, water halen, uit het raam staren, eten en weer naar bed. We zien de man en zijn dochter. De tijd gaat voorbij. De wind teistert de oren, en soms klinken in die wind andere klanken: een hartbrekend wenend motief van cello en harmonium.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Tarrs prachtig gecomponeerde, lang aangehouden zwart-wit beelden laten je wegzinken in een gevecht om het dagelijks bestaan van twee mensen die slechts bijrolspelers waren in de mythe rond Nietzsche. (…) Voor vader en dochter en voor hun paard is er geen verlossing. Wel is er een hele zachte, diep ontroerende aanraking door de camera van de Hongaarse maestro.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Lotus
Pascale Simons
Rotterdam leent zich uitstekend voor een mozaïekfilm, zo blijkt uit het geslaagde debuut van Pascale Simons. Zij maakte een film over eenzaamheid en over een gebrek aan communicatie. Het zijn op zichzelf staande verhaaltjes, die Simons gelukkig niet krampachtig aaneen probeert te rijgen. (…) Enige minpuntje van de film is dat het allemaal opgeteld wel erg zwaar wordt. Wat meer humor was prettig geweest.
De Telegraaf (Annet de Jong)

Het grootstedelijke karakter van Rotterdam is het perfecte decor voor een verhaal over personages die in hun relaties, maar vooral in zichzelf verstrikt zitten. Het ligt dan ook niet aan deze setting dat de mozaïekfilm niet overtuigt. Het probleem zit in de beperkte thematische reikwijdte.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

Porfirio
Alejandro Landes
Ramirez heeft iets sympathieks en ongevaarlijks, en die moeilijke combinatie van verzet is berusting is ongespeeld. Landes verplaatst zich dusdanig in de man dat de camera ook op zijn ooghoogte blijft. Het resultaat is een intrigerende mengeling van een documentaire en fictiefilm, die misschien wel meer zegt dan sprekende hoofden of een sensationele verfilming zouden kunnen doen.
de Volkskrant (Floortje Smit)

In plaats van op geweld en gekte te focussen tovert de Braziliaanse regisseur samen met zijn Colombiaanse hoofdrolspeler een hypnotiserende humane vertelling tevoorschijn over een gehandicapte die wordt overgeleverd aan zijn lot, en tot een desperate daad komt. Feit en fictie worden naar een nieuw niveau getild.
Trouw (Belinda van de Graaf)

La mirada Invisible
Diego Lerman
La mirada Invisible maakt indruk doordat het de funeste invloed op de menselijke psyche toont van de verhoudingen in een dictatoriale maatschappij. Het portret van de fascistische persoonlijkheid Biasutto en meeloper Marita doet denken aan politieke films als Bertolucci’s Il Conformista. Er zijn slechtere films om mee te worden vergeleken.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

In La mirada Invisible trekt de Argentijnse regisseur Diego Lerman ijzingwekkend parallellen tussen het leven op een eliteschool in het Buenos Aires aan de vooravond van de Falkland-oorlog en de praktijken van de militaire junta. Gebaseerd op de roman Ciencias morales van Martin Kohan laat hij door de ogen van een lerares zien hoe macht corrumpeert.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)