Evenementen (Focus) – 1 november 2012

  • Datum 01-11-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

La polizia ha le mani legata

Luisteren naar B-films
De soundtracks van de geheiligde klassiekers kennen we nu wel, vindt het B-Movie Orchestra. De twaalfkoppige band, die haar muziek omschrijft als "groovy, rauwe psychedelische muziek, afgewisseld met vette bigband arrangementen en donkere, mysterieuze ritmes", zoekt het niet in de filmcanon, maar in films die nu gedateerd zijn, of — nog beter — in hun eigen tijd al achterhaald waren. Kortom, de band laat zich inspireren door B-films, zoals de Italiaanse politiefilm La polizia ha le mani legata (1975) en het soft erotische Black Emanuelle (1975). Natuurlijk ontbreekt ook de scifi culthit Barbarella (1968) niet, waarin Jane Fonda ‘queen of the galaxy’ is, maar vooral een vrouw in bikini. Fragmenten uit deze en andere films worden opgeluisterd met stukken uit de soundtracks, met The Cinematic Fever Girls! als zingende frontladies. Het spektakel is de komende tijd te zien en te horen op het filmfestival in Gent (11 okt), in Cinema Oostereiland in Hoorn (27 okt), Agnieten Theater in Tiel (2 okt), het debutantenfestival Scenecs in Amersfoort (3 nov) en universitair cultuurcentrum Griffioen in Amstelveen (8 nov).

b-movie-orchestra.nl

Cleopatra, mummies en farao’s
Welke Cleopatra wilt u hebben? Zwoele verleidster, meedogenloze koningin, liefhebbende minnares of slachtoffer van de masculiene Egyptische en Romeinse cultuur? De tentoonstelling Egypte in de film, die van 13 oktober t/m 17 maart 2013 in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden wordt gehouden, laat zien dat er evenveel Cleopatra’s als films over haar zijn. Elke filmmaker en elke tijd ging met de Egyptische koningin, die op haar negenendertigste in 30 v. Chr. zelfmoord pleegde, aan de haal. Het beroemdste voorbeeld is de Hollywoodfilm Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor en Richard Burton. De film is de geschiedenis in gegaan als het peperdure Hollywoodepos waarin Taylor en Burton op elkaar verliefd werden. Het leidde tot een breed uitgemeten schandaal, omdat beiden getrouwd waren. Maar niet alleen Cleopatra spreekt al vanaf het begin van de filmgeschiedenis tot de verbeelding van de filmwereld. Er zijn honderden films over farao’s, mummies, piramides en zoektochten naar geheimzinnige schatten gemaakt. Op de expositie Egypte in de film zijn fragmenten uit tientallen films te zien, vanaf het eerste Egyptefilmpje uit 1898 tot de Hollywoodfilm The Mummy Returns uit 2001. Naast fragmenten zijn er originele filmkostuums en -attributen, zoals de door Taylor gedragen sieraden in Cleopatra en de staf van Mozes uit Cecille B. DeMilles The Ten Commandments (1956). Met een honderdtal voorwerpen uit de eigen collectie laat het museum zien hoe de films zich verhouden tot de werkelijke geschiedenis. De conclusie: op sommige punten werden kijkers goed geïnformeerd, maar vaak werd omwille van romantiek en avontuur een loopje met de werkelijkheid genomen. Bij de expositie is een uitgebreid activiteitenprogramma, uiteenlopend van lezingen tot filmvertoningen. Zo zijn in samenwerking met Eye tien Egyptefilms te zien, waaronder The Mummy (1932), het oermodel van de mummiehorrorfilm. Vier onbekende Egyptefilms, waaronder Das Weib des Pharao, een Duitse zwijgende film uit 1922, worden in samenwerking met het Leids Film Festival vertoond.

rmo.nl | leidsfilmfestival.nl | eyefilm.nl

Elizabeth Taylor

Veelzijdig Japan
Japanse films zijn zelden te zien in Nederland en dat vinden de organisatoren van Camera Japan onterecht. De zevende editie van het festival heeft als hoofdlocatie LantarenVenster. Het festival vindt daar van 4 t/m 7 okt plaats, maar op de nevenlocatie Kriterion van 12 t/m 14 okt en in de Melkweg van 11 t/m 17 okt. Daarna tourt een selectie van de films door de filmtheaters. Op het festival zijn bijna vijftig films te zien, uiteenlopend van fictie en documentaire tot amine en animatie. Ze tonen een doorsnede van de huidige Japanse filmcultuur. Diversiteit is het sleutelwoord. Zo staat naast de gewelddadige combinatie van psychodrama en misdaad in Himizu (regisseur Sono Sion), waarin een door zijn ouders in de steek gelaten jongen het na de tsunami in zijn eentje moet redden, het fragiele vriendschapsdrama over twee dertigers Tada’s Do It All House (Omori Tatsushi). Speciale aandacht is er met een vier films tellend retrospectief voor het werk van Somai Shinji (1948-2001). Van de in het Westen vrijwel onbekende filmmaker, die dertien films heeft gemaakt, zijn te zien: Kaza-hana (2001), over een ambtenaar en een barvrouw die een einde aan hun leven willen maken, Love Hotel (1985), een pinkmovie over een berooide zakenman en een hoer, Moving (1993), een coming of age-drama over een tiener na de scheiding van haar ouders, en Typhoon Club (1985), waarin een groepje scholieren met elkaar worden geconfronteerd als ze door een orkaan noodgedwongen uren in school moeten blijven. Naast film besteedt het festival aandacht aan muziek en, onder de woordspeling Japalicious, aan eten. Surprise: de Japanse keuken kent meer gerechten dan sushi.

camerajapan.nl

Himizu

Africa uit beeld?
Africa in the Picture beleeft van 19 t/m 28 oktober in de nieuwe locatie Smart Project Space haar derde lustrum, maar veel reden tot vreugde is er niet. Dat ligt niet aan de Afrikaanse cinema, want die is interessant genoeg, maar aan het verlies van de subsidie van de gemeente Amsterdam. Het festival krijgt vanaf volgende jaar niet langer jaarlijks zestigduizend euro. Directeur Heidi Lobato schreef een vlammend protest, waarin ze voorrekende dat een kwart van de Amsterdamse bevolking Afrikaans of van Afrikaanse afkomst is, maar dat aan deze bevolkingsgroep nog geen twee procent van het Amsterdamse cultuurbudget wordt besteed. Het argument dat het festival overbodig is, omdat er uit Afrika weinig goede films komen, voelt ze als een persoonlijke belediging, schreef ze in haar protestbrief: "Omdat ik een migrant ben, van Afrikaanse afkomst, geboren in West-Indië (Curaçao), ken ik mijn geschiedenis en achtergrond, maar die leerde ik niet in een institutie of in het onderwijs. Ik voel dat mijn erfenis wordt afgewezen en een volledig continent niet serieus wordt genomen." Het festival is op Facebook een steuncampagne begonnen (facebook.com/africainthepicture). Ondanks de ellende gaat het festival gewoon door. Het programma telt ongeveer vijftig korte en lange fictiefilms en documentaires. De openingsfilm Aujourd’hui van Alain Gomis is hopelijk niet symbolisch voor het festival: hij gaat over een Senegalese man die nog maar één dag heeft te leven.

africainthepicture.nl

Aujourd’hui

Achter de Bollywoodclichés
De Indiase film? Dat zijn toch ellenlange melodrama’s waarin de personages steeds nogal hinderlijk in zang en dans uitbarsten? Het cliché dat in India alleen maar dit soort Bollywoodfilms worden gemaakt lijkt onuitroeibaar. Het Indian Film Festival The Hague doet van 3 t/m 7 oktober in Pathé Buitenhof, Filmhuis Den Haag, Humanity House en Theater Dakota toch weer een poging om het omver te kegelen. Op het programma staan dertig films, die een doorsnede zijn van de huidige Indiase filmcultuur — van vrolijk amusement tot sociale drama’s. Een voorbeeld van dat laatste is Anhey ghorhey da daan (Gurvinder Sing), waarin een dorp in opstand komt als een huisbaas een woning afbreekt. Sociaal kritisch is ook de documentaire Cotton for my shroud (Nandan Saxena, Kavita Bahl), die laat zien hoe boeren afhankelijk worden gemaakt van agrarische multinationals, met als gevolg leven in een financiële dwangbuis. Sinds 1995 pleegden een kwart miljoen (!) Indiase boeren zelfmoord. Naast een overzicht van de hedendaagse Indiase cinema is er een vijf films tellende retrospectief van het werk van Shyam Benegal. Benegal wordt wel de pionier van de Indiase parallelle cinema — de artcinema — genoemd, maar zelf voelt hij zich niet tot een categorie behoren. Zijn films zijn toegankelijk, maar bevatten altijd een sociaal of politiek thema. Net als Satyajit Ray schetst hij de complexiteit van familierelaties, met veel oog voor de moeilijke positie van vrouwen, en kijkt hij kritisch naar traditionele opvattingen en zeden. Makkelijk melodrama vermijdt hij. Het ontbreekt hem in India niet aan erkenning: zeven keer kreeg hij de prijs voor beste film.Van de 77-jarige filmmaker, die vele tientallen speelfilms, documentaires en tv-drama’s op zijn naam heeft staan, is onder meer zijn debuutfilm te zien, het politieke melodrama Ankar (1973). In de aanklacht tegen feodalisme en patriarchaat legt een jonge arrogante huisbaas het aan met met de vrouw van een doofstomme arbeider. De overige films zijn: Bhumika (1976), Suraj ka satvan ghoda (1993), Sardari begum (1996) en Zubeida (2001).

indianffth.nl

Anhey ghorhey da daan

Spiritueel leven
Zoveel zevens kunnen geen toeval zijn op het Buddhist Film Festival Europe, dat op 6 en, jawel, 7 oktober in Eye wordt gehouden. Het boeddhisme kent zeven factoren van verlichting en het festival beleeft zijn zevende editie. En dan bestaat de festivalorganisatie ook nog eens uit zeven personen. Is het soms het jaar van de zeven? Het festival wordt geopend met de documentaire Yangsi: reïncarnatie is slechts het begin (Mark Elliott), dat veertien jaar (!) een vierjarig Tibetaans jongetje volgt, in wie men de reïncarnatie van een meester ziet. Op zijn achttiende is de opleiding van de jongen voltooit en reist hij als meester de wereld rond om het werk van zijn voorganger voort te zetten. Naast de openingsfilm staan er negen films op het programma, waaronder Hanezu van Naomi Kawase, die we ons herinneren van The Mourning Forest, waarmee ze vijf jaar geleden de juryprijs in Cannes won. Ook Hanezu is een contemplatieve film over snel leven versus bedachtzaam en spiritueel leven. De documentaire Als de ijzeren vogel vliegt (Victress Hitchcock, Amber Bermak) stelt controversiële boeddhistische kwesties aan de orde: hoe zit het met het patriarchaat, het hiërarchische denken en het seksisme in het (Tibetaanse) boeddhisme? Over boeddhisme en de huidige crisis gaat het in de paneldiscussie Turning Point. Is de tijd rijp voor een fundamentele verandering in het denken over wat we met onszelf en de aarde willen?

bffe.org

The Mourning Forest

Einde Hollywood?
Onder de titel No more westerns kondigt het Impakt Festival van 24 t/m 28 oktober op meerdere locaties in Utrecht het einde van de dominante westerse beeldcultuur aan. De groeiende economische macht van China, India en Brazilië zal ook zijn neerslag vinden in de internationale beeldcultuur. Internationale curatoren, kunstenaars en mediadeskundigen geven hun visie op de toekomstige beeldcultuur. De vraag of de beeldcultuur in landen als China, India en Brazilië fundamenteel verschilt van de westerse of dat er een universele beeldcultuur is, zal zeker aan bod komen. Wordt Hollywood teruggedrongen? Heerst Bollywood over een paar decennia in de westerse bioscopen? En wat is de betekenis van kunst in het nieuwe medialandschap? Het programma is ontwikkeld door twee curatoren: de Amerikaanse, in Shanghai wonende schrijfster Samantha Culp, en de Zuid-Afrikaanse, in Londen wonende schrijfster en futurist/trendonderzoeker Cher Potter. Het festival belooft "brutale extrapolaties, harmonische idealen, dystopische visies, historische analyses en nieuwe mythen."

impakt.nl

Cher Potter

Cinekid in woelige tijden
"Word donateur. Nu met extra belastingvoordeel!", staat op de site van Cinekid, het jaarlijkse mediafestival voor jongeren, dat van 13 t/m 26 oktober in een groot aantal steden wordt gehouden, met als festivalhart de Westergasfabriek en Eye in Amsterdam. De donateursoproep is bittere noodzaak, want vanaf volgend jaar verliest Cinekid de rijkssubsidie van 900 duizend euro. Dat hakt er in op een begroting van 2,4 miljoen. Hoe het festival er volgend jaar uitziet, is nog een groot vraagteken, maar dit jaar pakt het festival als vanouds uit. Het festival opent 17 oktober met twee films in de Westergasfabriek. Het Engelstalige Milo, het speelfilmdebuut van Berend en Roel Boorsma, is bedoeld voor oudere kinderen. De film gaat over een tienjarig jongetje dat van huis wegloopt, waarna het terecht komt bij een bejaard crimineel stel. Natuurlijk wordt er een familiegeheim onthuld. Voor jongere kinderen is er de openingsfilm Ernest & Célestine, een animatiefilm over de vriendschap tussen een beer en een muis. De film is gebaseerd op het werk van de in 2000 overleden Belgische illustrator en schrijfster Gabrielle Vincent. Haar boeken zijn in Nederland bekend onder de naam Brammert en Tissie. Verder bevat het festival de bekende onderdelen: competities voor speefilms, nieuwe media-producties, en tv-drama en -series. En natuurlijk zijn er ook weer volop workshops, waarin kinderen zelf aan de slag kunnen.

cinekid.nl

Milo

Geschreven door