Widow of Silence

Al die mannen die een claim op haar leggen

Widow of Silence

In sobere schoonheid vangt Widow of Silence het Kafkaeske lot van een ‘half-weduwe’ in Kasjmir, een van de vele vrouwen wiens man is verdwenen in het al decennia woedende conflict.

“Wat is iedereen stil vandaag”, verbaast de taxichauffeur zich. Geeft niks, vind hij. “Stilte geeft mensen ruimte om te denken.” Dat is ook waar regisseur Praveen Morchhale op rekent. Hij laat de stilte volop aan het woord in zijn Widow of Silence. Dat geeft niet alleen ruimte om te denken, maar vooral ook ruimte om boos te worden om het nutteloze, zwijgzame lijden van Aasia (Shilpi Marwaha).

Die taxichauffeur rijdt Aasia van haar kleine bergdorpje in Kasjmir naar de dichtstbijzijnde stad, waar ze een ambtenaar voor de zoveelste keer gaat vragen om de overlijdensakte van haar man te regelen. Die echtgenoot verdween zeven jaar geleden, hij werd door het Indiase leger meegenomen voor een verhoor en kwam nooit terug. Sindsdien wordt Aasia beschouwd als een ‘half-weduwe’, waarmee ze in feite vogelvrij is verklaard – ze ontbeert zowel de bescherming van het huwelijk als die van een weduwe. “Een vrouw alleen kan zich geen eigen gedachten veroorloven”, maant een vriendin Aasia.

De mensen om haar heen halen er verder de schouders over op – zo gaat dat nu eenmaal, in Kasjmir. Volgens diezelfde taxichauffeur is het gebied “de hemel op aarde”, maar in de praktijk is het al dertig jaar in de greep van een gewelddadig conflict tussen India, Pakistan en China, die alle drie een claim op (delen van) het bergachtige gebied leggen.

Zonder al te veel nadruk krijgt dat een parallel in de mannen die een claim op Aasia leggen. Er is die ambtenaar, die haar eindeloos aan het lijntje houdt, haar schamele bezit probeert af te troggelen en oneerbare voorstellen doet. Er is de leraar die met schijnbaar meer eerbare bedoelingen met haar wil trouwen. En er is haar verdwenen man, over wie Aasia nog steeds het gevoel heeft dat hij ooit terug zal komen. Alsof ze niet weet dat de vermisten in Kasjmir nooit terugkomen, leest haar vriendin haar de les. “Je man leeft nog, of hij ligt in een massagraf, maar om hem rouwen moet je hoe dan ook.”

Morchhale weet overtuigend de bureaucratische en emotionele hel te schetsen waarin Aasia belandt. En zij is een van de velen, benadrukt Morchhale in een openingstitel die aangeeft dat de film is gebaseerd op de ware verhalen van vele vrouwen. Toch heeft Widow of Silence zeker niet enkel ellende te bieden. Er is ook schoonheid – in hoe Aasia ondanks alles haar waardigheid bewaart; in die ruimhartig gedoseerde stilte; en ook in het dichterlijke gebabbel van die taxichauffeur.


Widow of Silence is vanaf 20 mei te zien op Picl.