Viva la libertà!

Roberto Andò verfilmde om onduidelijke reden zijn eigen satirische roman over een politicus die vervangen wordt door zijn bipolaire tweelingbroer.

In de plooien van Toni Servillo’s elastieke gezicht kun je complete moties en debatten laten verdwijnen, dus de acteur uit La grande bellezza is de uitgelezen kandidaat voor een politieke satire. What the hell, moet regisseur Roberto Andò gedacht hebben, waarom niet meteen een dubbelrol?
Servillo speelt de leider van de grootste Italiaanse oppositiepartij, Enrico Oliveri, die op een ochtend bij een panel moet verschijnen, maar zo moe is, of het hele gebeuren zo zat is, dat hij besluit te verdwijnen. Een assistent verzint snel dat Oliveri ziek is, maar een echte oplossing dient zich aan wanneer zijn bipolaire tweelingbroer opduikt, net losgelaten uit de inrichting.
Een bipolairtje meer of minder in de Italiaanse politiek valt toch niet op, lijkt de boodschap. Sterker nog, deze Giovanni Ernani weet zijn uitgebluste partij nieuw elan te geven. Bizarre haiku’s spellend en uitspraken van filosofen verdraaiend zweept hij de aanhang op tijdens massabijeenkomsten. Waar het met het land heen gaat doet er niet toe, lijkt het, als het maar ergens heen gaat. En zolang de partij het goed doet in de peilingen, stelt niemand vragen. Oliveri beleeft ondertussen in het buitenland zijn eigen avonturen met een ex van lang geleden.
Viva la libertà! is degelijk en onderhoudend maar laat geen enkel nieuw licht schijnen op de decennialange impasse waarin de Italiaanse politiek verkeert. Door Toni Servillo als acteur te kiezen maakt Andò het je bovendien lastig om niet aan Paolo Sorrentino’s bijtende politieke satire Il divo te denken en dat is een vergelijking waaruit Viva la libertà! niet goed tevoorschijn komt. Veel te braaf. Liefhebbers van contemporaine Italiaanse cinema en fans van Servillo kunnen er waarschijnlijk niet omheen, maar de rest vermaakt zich meer met een blu-ray van Sorrentino’s film. Of misschien allebei kijken als double bill, als depressieve en manische helften van een tweeling, dat kan ook.

Ronald Rovers