The Wolf, the Fox and the Leopard

De nieuwe speelfilm van David Verbeek is een intrigerend modern sprookje, waarin een jonge vrouw die opgroeide tussen de wolven zich moet verhouden tot een wereld die inherent betekenisloos is.

Eten warm je op in de magnetron. Kleren was je eens in de zoveel tijd na het dragen. Ondergoed elke dag. En als er ’s avonds niks te doen is, kun je de tv aanzetten. Het mensenleven: even eenvoudig als vervreemdend.

Voor Alice zijn deze leefregels geen vanzelfsprekendheden. The Wolf, the Fox and the Leopard verklaart (prettigerwijs) niet hoe het komt dat zij tussen de wolven is opgegroeid, maar dat is ze dus.

Als beest tussen de beesten wordt ze gevonden en overgebracht naar een wetenschappelijk lab. Om van daaruit weer bevrijd – of gekidnapt – te worden door twee activisten die haar als ‘uitverkorene’ meenemen naar hun ‘zeepaleis’, een verlaten boorplatform waar ze het einde der tijden lijken af te wachten.

De nieuwe speelfilm van David Verbeek is een intrigerend modern sprookje. In wat voor wereld dat zich precies afspeelt, blijft wat onduidelijk. Het klimatologische onheil en de gevaren van ‘de oude wereld’ krijgen we vooral mee vanuit het blikveld van sektarische complotdenkers. Maar wanneer Alice in de derde akte de ‘oude’ mensenwereld dan eindelijk betreedt als jonge vrouw die ogenschijnlijk normaal als kassamedewerker werkt en autorijlessen volgt, blijft de grondtoon unheimlich.

Net als in Verbeeks eerdere werk, zoals zijn nepobaby-vampierenfilm Dead & Beautiful (2021), moeten de personages in The Wolf, the Fox and the Leopard zich verhouden tot eenzaamheid en existentiële leegte. Ze moeten overeind blijven in een wereld die inherent betekenisloos is. Dat uit zich onder andere in een klinische vormgeving, die sterk contrasteert met de tastbare, modderige omgeving waar Alice als wolf leefde.

Toch is het te simpel om The Wolf, the Fox and the Leopard te beschouwen als een verbeelding van de ideeën van Jean-Jacques Rousseau over de gelukkige staat van de pre-geciviliseerde mens. De dierlijke Alice (wát een performance van Jessica Reynolds) ziet zich uiteindelijk gesteld voor een heel moderne vraag: hoe construeer je je eigen identiteit?

Dat juist de verteller (een rol van Japanse filmgrootheid Naomi Kawase) er op beestachtige wijze aan moet geloven, is betekenisvol. Door haar verteller op te eten, maakt Alice zich meester van haar eigen verhaal. Wordt ze eindelijk mens.