The Furious

Het is one battle after another in deze furieuze vechtfilm die de grootste talenten uit de Aziatische martial-artsfilm samenbrengt.

Stunt translator: die had ik nog niet eerder op een aftiteling gezien. Het zegt alles over de ambities van The Furious (Huo zhe yan): het bij elkaar brengen van het beste uit de Aziatische martial-artsfilmwereld. Deze ambitieuze, gewelddadige en opwindende vechtfilm is geproduceerd vanuit Hongkong, opgenomen in Thailand en werd geregisseerd en gechoreografeerd door Japanners, met grote rollen voor Indonesische acteurs.

De film speelt zich af, zo melden de begintitels, “ergens in Zuidoost-Azië”. In een metropool vol Aziatische clichés – nachtelijk neon, eettentjes met vlammende wok – gaan twee mannen op zoek naar hun dochter en vrouw – en naar wraak.

Miao Xie speelt de getergde vader, een klusjesman die in een schimmig verleden zijn stem verloor; Joe Taslim is de echtgenoot van de journalist die een crimineel netwerk van kindersmokkel onderzocht. Samen beuken en hakken ze zich een weg door een eindeloos leger tuig, in desolate kelders, verlaten fabrieken en betonnen trappenhuizen. Een vroeg hoogtepunt in de film speelt zich af in een nachtclub met op de plek van de dansvloer een achthoekige UFC-vechtkooi, waar het beste gebruik van een hamer sinds Oldboy (2003) te bewonderen valt. Een onvergetelijke, brute scène waarmee de film zijn visitekaartje afgeeft.

Waarom de twee hoofdpersonen zo goed kunnen vechten blijft onduidelijk, net zoals hun personages ook nogal vlak blijven. Dat is niet heel erg, want in de martial-artsfilm zit de expressie in de vechtscènes: dat is de taal van het genre en die spreekt The Furious vloeiend.

Beide acteurs zijn geloofwaardige vechtmachines. Miao Xie speelde in de jaren negentig als kindacteur in grote kungfufilms in Hongkong (onder andere als de zoon van Jet Li) en is daadwerkelijk getraind in wushu, Chinese krijgskunst. Taslim heeft een achtergrond in judo en speelde bijrollen in de moderne klassieker The Raid (2011) en Mortal Kombat (2021). Hun snelheid, beweeglijkheid en intensiteit zijn indrukwekkend.

Maar de echte krachtpatsers staan hier achter de camera. Regisseur Kenji Tanigaki geeft de actie alle ruimte in lange, gedienstige takes. Tanigaki is van huis uit zelf stuntman en was actiechoreograaf van de beste martial-artsfilm van de afgelopen vijf jaar: Twilight of the Warriors: Walled In (2024). Hier laat hij de choreografie over aan de innovatieve Kensuke Sonomura, die een geheel eigen stijl heeft: rommelig, compact, met veel worpen, klemmen en grondgevechten. In zijn gevechten gaat niemand zomaar met één trap of stoot knock-out: iedere aanval wordt geanticipeerd, verdedigd, geblokt, zodat de gevechten lang doorgaan. Dat maakt zijn vechtscènes intens en opwindend, maar soms ook vermoeiend. Het eindgevecht is one battle too many.