Solomamma

Een bewust alleenstaande moeder ontspoort wanneer ze haar anonieme zaad­donor ontmoet. Solomamma laat zien hoe gemakkelijk iemand kan bezwijken onder haar obsessies, maar durft deze gedachte niet helemaal door te voeren.

Zijn favoriete film is Interstellar (2014). Hij houdt van fietsen en fermenteren, maar bovenal houdt hij ervan om mensen van dienst te zijn. Edith (Lisa Loven Kongsli) heeft alleen zijn kinderfoto en een audio-opname van een psychologisch onderzoek waarin de anonieme zaaddonor – met de gefingeerde naam ‘Inuus’ (naar de Romeinse god van de vruchtbaarheid) – zijn persoonlijkheid aan een therapeut beschrijft.

Hoewel het nooit haar droom was om in haar eentje een kind te krijgen, heeft Edith het alleenstaande moederschap omarmd. Ze heeft er zelfs een boek over geschreven, een kinderverhaal dat ze voor het slapengaan aan haar inmiddels vijf jaar oude zoontje voorleest.

Dan suggereert een vriend dat de donor wellicht heeft gelogen: misschien wilde Inuus zijn genen doorgeven en wat geld verdienen, en zei hij daarom wat veertigjarige vrouwen graag willen horen.

Edith, journalist van beroep, bijt zich vast in dit idee. Ze luistert de opnames terug en ontdekt aanwijzingen voor allerlei erfelijke aandoeningen die de obsessieve persoonlijkheid van haar zoontje zouden verklaren. Als ze vervolgens de echte naam van de donor ontdekt en erachter komt dat hij gameontwikkelaar is, zoekt ze hem op onder het mom van een interview voor de krant. Ze vraagt hem het hemd van het lijf en denkt hem daarbij op leugens te betrappen.

Solomamma is minder een film over alleenstaand ouderschap, zoals de titel suggereert, dan een portret van een vrouw wier leven ontspoort. Het zaadje van twijfel is geplant en groeit uit tot een weerbarstige plant waarvan het wortelstelsel Ediths leven ontwricht. Haar zoon, van wie ze altijd beweerde dat hij ‘helemaal van haar’ was, is genetisch gezien voor de helft van een vreemde.

Solomamma pleit niet voor biologisch determinisme – het gedrag van haar zoon kan immers worden verklaard door het obsessieve gedrag van zijn moeder – maar gebruikt de biologische onzekerheid als een katalysator: iets dat een bron van twijfel ontsluit die Edith al die tijd heeft onderdrukt en die nu als paranoia naar boven komt. Net als spuwend water kan deze angst niet in bedwang worden gehouden.

Films over niet-traditioneel ouderschap gaan vaak over de moeizame weg naar zwangerschap. Solomamma toont de angsten die na de geboorte een rol kunnen spelen. Dat de film alles netjes afrondt, heeft misschien vooral te maken met de wens om een dergelijk verhaal toch een positieve draai te geven.