Saccharine

De Australische horrorfilm Saccharine borduurt gretig voort op de sociaalkritische bodyhorror in films als The Substance en The Ugly Stepsister. Maar wat heeft de film eigenlijk te zeggen?

De horror van schoonheidsidealen was de laatste jaren vaker een dankbaar onderwerp voor filmmakers. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk het voor vijf Oscars genomineerde The Substance (2024), maar ook een film als The Ugly Stepsister (2025) legde slim en geestig de gruwelijkheid bloot van competitieve schoonheidseisen.

De Australische horrorfilm Saccharine van regisseur Natalie Erika James is de nieuwste telg in die subcategorie van sociaalkritische bodyhorror. James gebruikte eerder al horror en monsters in haar sterke doorbraakfilm Relic (2020) om sociale thema’s aan te kaarten, in dat geval over ouderdom en ouderschap.

Saccharine draait om geneeskundestudent Hana, die al jaren worstelt met haar gewicht en zo’n beetje alles heeft geprobeerd om af te vallen. Haar laatste hoop is een sportklasje van de charismatische Alanya, op wie ze een oogje heeft. Hana hoopt bij haar in het gevlij te komen door nóg sneller nóg meer kilo’s kwijt te raken, en krijgt van een oudere klasgenoot een hapklare oplossing aangereikt: een capsule met menselijke as waardoor de kilo’s er moeiteloos af vliegen. De bijwerkingen (denk: hongerige geesten) zijn van latere zorg: er is eindelijk een snelle route naar slank!

Saccharine had zomaar een perfect voorbeeld kunnen zijn van horror voor de Ozempic-generatie, nu steeds meer mensen dankbaar gebruikmaken van een shortcut om kilo’s kwijt te raken en het hele idee van ‘body positivity’ alweer vergeten lijkt. In die absurde obsessie met gezonde lijven en Hana’s ongebreidelde haat richting haar eigen lichaam zit op zichzelf al genoeg horror verstopt, maar James verliest zich in Saccharine te vaak in geijkte monster- en horrorclichés.

Die schrikmomenten zijn bij vlagen best effectief (en goor!), maar de boodschap van Saccharine blijft enigszins diffuus. Dat komt ook omdat James te veel thema’s wil aansnijden in haar film, die met een kleine twee uur aan de lange kant is. Saccharine zoekt talloze verklaringen voor Hana’s zwaar verstoorde relatie met haar lichaam, tot het inmiddels onontkoombare (en hier slecht ingezette) cliché van intergenerationele trauma’s aan toe, maar weet nooit echt de diepte in te gaan.

Het resulteert in een horrorfilm die stilistisch dik in orde is, maar nooit helemaal helder krijgt wat hij nu precies te zeggen heeft over deze tijd.