PRINCESS

Het Deense princess brengt met een mengsel van live action en animatie een duister verhaal over een wraaktocht binnen de pornowereld.

Van je geloof vallen is één ding, maar je priesterschap aan de wilgen hangen en veranderen in een moordmachine is iets anders. Toch heeft de uit Afrika terugkerende pater August geen andere keus nadat zijn zuster Christina, ook bekend als de populaire pornoactrice Princess, door de schuld van de machtige seksbaron Charlie is omgekomen. August neemt de verzorging van Christina’s dochtertje op zich en werkt zich intussen op ongekend bloederige wijze door Charlie’s trawanten totdat de grote baas zelf aan het mes geregen kan worden.
Hoewel de synopsis anders doet vermoeden is princess allerminst een standaard wraakfilm. Dit animatiewerk bevat voor ongeveer een vijfde deel live action, in de vorm van schokkerige, home video-achtige beelden. Dat is een originele vondst maar komt tevens wat gekunsteld over, temeer omdat een groot aantal van deze scènes vreemd genoeg zelden emotioneel beklijven. Het is het tekenfilmgedeelte waarvan princess het moet hebben, en, het moet gezegd, daarin stelt deze Zentropa-productie de liefhebbers van bizarre cinema niet teleur. Het zich hoofdzakelijk in kalme kleuren en ingetogen bewegingen voltrekkende verhaal kent sterke stemmingswisselingen, waarin de introverte August alle remmen losgooit en als een beest huishoudt — dat levert momenten op die een maag van schokbeton vereisen.

Varkenskoppen
Ook inhoudelijk laat de Deense animatiespecialist Anders Morgenthaler de meeste vakbroeders de hielen zien. Dit is een tekenfilm voor volwassenen over de gruwelijkheden waar mensen toe in staat zijn. De pornoindustrie is een zwijnenstal, zo meent de regisseur. Mannen met varkenskoppen verwoesten achteloos levens, het geneuk op de set is machinaal, niets aan deze mensen is menselijk. Een misschien wat zwart-witte kijk, maar Morgenthaler heeft er een krachtig statement tegen ontmenselijking van gemaakt.
Vooral in de subplot over het geheel in zichzelf gekeerde dochtertje van de pornoster maakt indruk. Met als gênant ‘hoogtepunt’ het moment waarop het prille meisje doktertje speelt met wat leeftijdgenoten en intuïtief dat doet wat ze haar moeder talloze keren heeft zien doen (en waarin ze zelf inmiddels ook al aardig thuis begint te raken). Totdat de patriarchale August zich aandient en de kinderen op schokkende wijze ter verantwoording roept. Dat zijn momenten waarop princess zich afzondert van het gros der hedendaagse animatiefilms. De Japanners en de Amerikanen hebben het geld en de marketing, maar zitten niet te wachten op controversiële en ronduit verontrustende ideeën zoals die van Morgenthaler. Deze film is geen grap — hoewel er een aantal keren zeker gelachen kan worden — maar doet pijn en laat de kijker met een afwisselend cynisch en warm slotakkoord wat verward de zaal uitgaan. Als Morgenthaler wat meer balans in zijn volgende film weet te brengen, kan hij wel eens een echte klapper gaan maken. Maar deze donderslag is ook niet verkeerd.

Mike Lebbing