My Father’s Shadow

Dit BAFTA-winnende debuut van de Brits-Nigeriaanse regisseur Akinola Davies Jr. is een sterk en rijkgeschakeerd drama over vaders en zonen.

Odysseus vertrok om te vechten in de Trojaanse oorlog en liet z’n gezin twintig jaar in onzekerheid achter. Later kwam de pijn dat hij z’n zoon niet op zag groeien. Maar zoeken naar verloren tijd was zinloos.

My Father’s Shadow gaat, maar dan zonder de glorie van een heldenepos, ook over verloren tijd. Van een vader, die de jeugd van z’n twee zonen mist omdat hij bijna altijd weg is voor werk. Maar ook van Nigeria, dat zoveel tijd verloor door politieke chaos. Ondanks de bescheiden lengte van 93 minuten is My Father’s Shadow, van debuterend regisseur Akinola Davies Jr., een gelaagd portret dat emotioneel een flinke linkse hoek uitdeelt in de laatste tien minuten.

Tijdens een hete verkiezingsdag in 1993 reist Folarin met zijn jonge zonen Akin en Remi naar Lagos. De soundtrack in de openingsscène, als de vader nog niet is gearriveerd, is omineus. En er is meer. De gieren hoog in de lucht. Honden die op straat aan een karkas trekken. Het verval is overal. Vochtplekken. Folarin die om zijn salaris moet smeken dat hij al maanden niet uitbetaald kreeg. Maar er is ook schoonheid en lol en liefde. De zee, de kermisattracties, en vooral: de gesprekken tussen Folarin en zijn oudste zoon. Je ziet dat de jongens hunkeren naar zijn aanwezigheid. Dus waarom is hij zo vaak weg? Die korte gesprekken doen pijn, want je voelt de liefde. Je voelt de verloren tijd. Het zijn niet de sirenen of goden of monsters die Folarin weghouden van huis, maar de strijd voor boodschappen en onderwijs.

Terwijl de film al die dingen door je gedachten laat gaan, brengt die in die 93 minuten ook nog de stad en z’n rijke cultuur tot leven.

Maar op deze verkiezingsdag staat het land op springen. “De-mo-cra-zy!”, scandeert iemand. Via radio’s en tv’s in cafés en via de legertrucks die op straat woedend voorbij denderen zie je de vlam inslaan. Twee keer probeert Folarin tevergeefs zijn geld te krijgen. Het enige wat rest, is de terugreis. En dan, plotseling, die linkse hoek.

Het is niet vreemd dat in recensies de vergelijking met Aftersun (Charlotte Wells, 2022) wordt gemaakt, maar ergens doet het er niet toe dat ze met eenzelfde vertelstructuur werken. De tragiek van verloren tijd tussen ouders en kinderen delen ze, maar de beproeving van Folarins jonge zonen is in het licht ontvlambare Nigeria natuurlijk een hele andere dan die van Sophie in Aftersun. Die beproeving maakt Akinola Davies jr. in zijn debuut sterk voelbaar.

My Father’s Shadow is vanaf 29 mei 2026 te zien op Mubi (VoD).