Messiah of Evil

Een ongrijpbaar, imposant beest

Messiah of Evil

In een prachtige blu-ray-uitgave van het onlangs volledig gerestaureerde Messiah of Evil (1973) komt deze wat ongrijpbare horrorfilm visueel volledig tot zijn recht.

Toen Messiah of Evil in 1973 verscheen, was dat niet de film die scenaristen en regisseurs Willard Huyck en Gloria Katz hadden willen maken. Geldgebrek en ongedurige producenten namen de film bij hen weg voordat alle scènes gedraaid waren en zonder hun medewerking werd een versie gemonteerd met het materiaal dat er lag.

Het is dus goed mogelijk dat de nachtmerrieachtige logica van de film, en het feit dat deze meer dwaalsporen uitzet dan oplost, uit nood geboren is. Maar het is ook precies wat Messiah of Evil zo uniek en verontrustend maakt. Het is een film waarin de contouren van de realiteit constant schuiven. Een aantal keer lijkt het in een shot nacht, waarna een camerabeweging onthult dat het overdag is. Alsof zelfs de zo vertrouwde afwisseling van dag en nacht verraderlijk is in Point Dune.

Naar dat kustplaatsje is Arletty (Marianna Hill) afgereisd op zoek naar haar vader. Ze treft er een curieus drietal aan met dezelfde missie en een lokale dronkaard die in een onsamenhangende monoloog waarschuwt voor de duistere sekte die hier rondwaart. Iets met een mysterieuze priesterfiguur, een bloedmaan en vreugdevuren op het strand.

De film heeft raakvlakken met de zombiefilms van de jaren zeventig, bovenal George A. Romero’s Dawn of the Dead (2004) en het satirische verband dat die film legt tussen zombies en consumentisme. Point Dune is een aaneenschakeling van winkeletalages, en twee van de meest memorabele scènes vinden plaats in een supermarkt en een bioscoop.

Met een advertentiecampagne en alternatieve titel (Return of the Living Dead) probeerde men nadrukkelijk op het succes van Romero’s films mee te liften, wat averechts werkte en vooral een verkeerd kader schiep. Want ondanks de raakvlakken is Messiah of Evil toch vooral zijn eigen beest. Een wat ongrijpbaar, visueel imposant beest.

In een soms wat rammelende plot zijn het de constant dreigende sfeer en een aantal individuele scènes die zich in je vasthaken. Zoals de scène waarin Arletty haar auto voltankt aan de periferie van Point Dune, het tankstation met zijn neonlichten zwevend in een inktzwarte poel van duisternis waarin de personages elk moment lijken te kunnen verdrinken.

Het shot waarin de pompbediende met een revolver op een onzichtbaar doelwit in dat duister schiet, is een vervreemdende verbeelding van waar het kwaad zich ophoudt. Messiah of Evil is een van die zeldzame horrorfilms waarin het onkenbare onkenbaar blijft en zich juist daarom lastig laat afschudden.


Messiah of Evil is verkrijgbaar op blu-ray (Radiance, import)