JCVD

Ingedeukt

JCVD in JCVD

Ook Jean-Claude Van Damme moet gewoon een nummertje trekken bij het postkantoor. In de Franstalige satire JCVD speelt Van Damme ‘zichzelf’, een aimabele, uitgerangeerde actiester die in zijn thuisstad Brussels bij een overval betrokken raakt. Regisseur Mabrouk El Mechri filmt de actie vanuit drie verschillende perspectieven, vaak in bruingroezelige, onder- en overbelichte beelden.

De hele film door wordt “de man die John Woo naar Hollywood haalde” herinnerd aan het feit dat hij betere tijden heeft gekend. Tegenwoordig ziet Van Damme de hoofdrol in Purple Amulet naar eeuwige concurrent Steven Seagal gaan, die voor de gelegenheid eindelijk zijn staart heeft afgeknipt. Van Damme kan het zich dan ook niet permitteren om een rol in het instant wanproduct No Limit Injury 2 af te slaan. De vele inside jokes liggen voor het oprapen.

Ook krijgen we een alternatief lesje filmgeschiedenis via de videotheekbediende van Video Futur (een wrange naam trouwens voor een op sterven na dood zijnde bedrijfstak), die een overeenkomst heeft ontdekt tussen Seagal, Mark Wahlberg, Chuck Norris en Bruce Willis: ze hebben allemaal iets tegen Arabieren. Op film natuurlijk.

JCVD laat al in de openingsscène zien hoe prozaïsch het nobele vak van de actieheld is. De film speelt constant met het principe van de held en de antiheld, waarbij Van Damme niet schroomt om zichzelf op de hak te nemen en zichzelf af te schilderen als een met belastingschuld en voogdijperikelen worstelende loser.

Uit deze originele maar uiteindelijk wankele mix van satire, drama en actiefilm blijkt vooral dat Van Damme een verrassend prettig acteur is om naar te kijken. Melancholisch kijkt hij met gegroefde kop recht in de camera en spreekt ons in een in tranen gedrenkte, existentiële monoloog toe. Hij heeft dan wel de houdbaarheidsdatum overschreden, maar juist daarom wordt deze ingedeukte krachtpatser weer interessant.