Des preuves d’amour

Om het kind dat haar partner draagt als het hare te kunnen adopteren, moet Céline door allerlei juridische hoepels springen. Hoe ver wil ze gaan om aan het traditionele moederbeeld te voldoen?

Hoe bewijs je je liefde? In de meeste relaties speelt die vraag alleen onderling: hoe toon je iemand dat hij, zij, hen de belangrijkste voor je is? Wat is je love language, en hoe versta je die van de ander? Maar voor Céline en Nadia ligt dat anders: zij moeten hun relatie aan een rechter bewijzen.

Des preuves d’amour speelt in Frankrijk in 2013, kort nadat het homohuwelijk daar wettelijk werd toegestaan – de film begint met een geluidsfragment van het moment dat die wet werd aangenomen. Maar dat de introverte dj Céline (Ella Rumpf) en haar uitbundiger partner Nadia (Monia Chokri) kunnen trouwen, betekent nog niet dat zij automatisch dezelfde rechten hebben als heteroseksuele stellen. Om het kind dat Nadia draagt ook als het hare te kunnen adopteren, moet Céline door een hele reeks juridische hoepels springen. Met als belangrijkste: het verzamelen van getuigenissen van familie en vrienden die moeten bewijzen dat zij dit kind écht wil en kan verzorgen.

Pas in 2021 werd die wet veranderd, wat betekent dat een hele generatie homoseksuele stellen dit heeft doorleefd. Alice Douard baseerde dit speelfilmdebuut op haar eigen ervaring als lesbische, niet-dragende moeder, waarover ze ook al de César-winnende kortfilm L’attente (2024) maakte. Die doorleefdheid is in elke scène voelbaar.

Douard begon aan de film vanuit een verlangen om haar ervaring op het scherm vertegenwoordigd te zien, zo vermeldt ze in de persmap. Om een voorbeeld te creëren voor anderen, iets wat zijzelf miste toen zij dit proces doorliep. Wat zeker niet betekent dat Des preuves d’amour alleen relevant is voor een queer publiek. Als heteroseksuele cis-man herkende ik evengoed veel van de vragen en twijfels waarmee Céline rondloopt, uit de tijd dat ik zelf op het punt stond vader te worden.

Zo zet Des preuves d’amour herhaaldelijk de geijkte genderrollen op scherp en bevraagt de film op allerlei manieren de moederrol. Meer dan om het juridische proces draait het uiteindelijk om de grotere vraag hoe we ‘een gezin’ definiëren – als maatschappij, maar ook persoonlijk.

Daarin speelt de moeder van Céline een hoofdrol, een beroemd concertpianist die haar carrière voorrang gaf en de zorg voor haar dochter vooral bij de vader legde. De twee hebben een moeizame relatie, maar het uitblijven van een ‘liefdesbewijs’ van haar moeder Marguerite zal de procedure bemoeilijken, krijgt Céline van haar advocaat te horen. Het hernieuwde contact confronteert Céline ermee hoezeer ze tegen wil en dank op haar moeder lijkt. Het ‘bewijsstuk’ dat Marguerite uiteindelijk aflevert, is een van de meer ontroerende filmmomenten van het jaar.