Club Sándwich

Mama wil 'm niet laten gaan

  • Datum 03-07-2014
  • Auteur
  • Gerelateerde Films Club Sándwich
  • Regie
    Fernando Eimbcke
    Te zien vanaf
    01-01-2013
    Land
    Mexico
  • Deel dit artikel

Tijdens een vakantie met haar vijftienjarige zoon voelt mama heuse jaloezie opborrelen als hij een meisje ontmoet. Ze is niet van plan haar zoon zomaar los te laten. Het charmante Club Sándwich zit vol onderkoelde en tegelijkertijd hartverwarmende observaties.

Volgens de Mexicaanse filmmaker Fernando Eimbcke (Lake Tahoe) praten moeders van jonge kinderen heel anders over hun kroost dan moeders van tieners. De eersten vertellen vol vertedering over hun kinderen, terwijl pubers vooral aanleiding geven tot melancholieke blikken en zorgelijke overpeinzingen. Dat bracht hem op het idee om een ongewone invalshoek te kiezen voor de tienerervaringen die hij in zijn nieuwe film met veel liefde en humor presenteert. Club Sándwich is een coming-of-age-verhaal vanuit het perspectief van de moeder.
Daarom neemt Eimbcke eerst ruim de tijd om te laten zien hoe de vijftienjarige Hector en zijn moeder op een hete zomerdag aan de rand van het zwembad liggen te zonnen. Een heerlijk landerig tafereel waarin nauwelijks iets gebeurt. Toch is het spannend en ook aandoenlijk om te zien. Kleine blikken en details die veel verraden. De vertrouwdheid waarmee ze elkaar insmeren met zonnebrand. Geamuseerd speur je zelfs naar een mogelijk incestueus kantje aan die intieme verstandhouding. Het is nu nog heel argeloos allemaal, maar het ongemak ligt op de loer.
Want er zijn veranderingen op til. Hector gaat deodorant gebruiken, is begonnen met masturberen en wil zich ook wel eens zonder zijn moeder vervelen. En dan is er plotseling dat meisje, dat vermoedelijk iets ouder is en belangstelling voor Hector lijkt te hebben. Ze doet zich weliswaar zelfbewust voor, maar waarschijnlijk is ze net zo onzeker over de mogelijke seksverkenningen als Hector. Verdergaande gevoelens openbaren is nog lastiger. Gewoon een beetje onverschillig doen lijkt de beste optie. Intussen voelt mama heuse jaloezie opborrelen. Ze is niet van plan haar zoon zomaar los te laten.
Eimbcke vangt die rondedans vol verhulde beweegredenen in strakke beelden. Het zijn onderkoelde en tegelijkertijd hartverwarmende observaties die onweerstaanbaar een glimlach oproepen. In dramatisch opzicht minimalistisch, maar verre van saai dankzij de gevoelvolle benadering en een vleugje droge ironie. Juist door het weglaten van allerlei uitleg via dialoog komen die moeilijk te benoemen emotionele ervaringen juist heel authentiek over.
Het maakt Club Sándwich milder en ongetwijfeld ook herkenbaarder dan Eimbckes voorgaande Lake Tahoe. Daarin hadden de tragikomische belevenissen van de zestienjarige hoofdpersoon een veel beklemmender achtergrond. Gebleven in Club Sándwich is de verwondering over hoe de allergewoonste dingen in het leven soms absurdistische trekjes kunnen hebben.

Leo Bankersen