Alles van waarde

Wij, Bromet

  • Datum 26-01-2012
  • Auteur
  • Gerelateerde Films Alles van waarde
  • Regie
    Frans Bromet
    Te zien vanaf
    01-01-2011
    Land
    Nederland
  • Deel dit artikel

Frans Bromet is zwaar verontwaardigd over hijgerige managers in de publieke sector. Achter alle achterdocht schuilt gelukkig ook milde ironie.

Het duurt even voordat Frans Bromet in Alles van waarde echt op dreef is, maar dan vlamt hij als vanouds: zuigend, speels, plagerig, soms irritant, altijd vlijmscherp. Met als voornaamste wapen zijn kenmerkende, zeurderig herhalende interviewtechniek. Bromet zaagt door tot op het bot, maar zonder zelfspot te verliezen. Dat maakt zijn documentaires een genot om naar te kijken.
Met zijn eerste bioscoopuitbreng sinds Een tip van de sluier (1980) keert de gigaveelfilmer (zo’n 1200 producties sinds 1963) terug naar de persoonlijke portretten uit de begindagen van zijn carrière, die zich afspeelden in zijn leefomgeving rond Ilpendam. Bromet zit vast in een ernstig meningsverschil met zijn dochter, over de toenemende schaalvergroting in de publieke sector. Netmanagers leggen hem zonder enige kennis van zaken dwingende regels op. Een plaag die ook woedt in de niet minder vergaand gebureaucratiseerde onderwijs- en zorginstellingen. Laura, gemeenteraadslid voor GroenLinks, vindt dat palief niet zo moet zeuren. Laat hij zich constructief opstellen, dan luisteren ze heus wel!
Vader en dochter zetten hun discussies — met droogkomisch effect — voort in Bromets rode invalidenwagentje. Alles van waarde is overduidelijk een egodocumentaire, maar wel eentje waarin Bromet verder blikt dan de polder boven Amsterdam. De filmmaker gaat op stap met lotgenoten, zoals een verpleegkundige die tot op de seconde nauwkeurig haar zorgtaken moet registreren. Aanvankelijk dreigt zo een wat eenzijdig beeld, totdat Bromet doordringt tot het hol van de leeuw. Een ROC-bestuurder met zijn nieuwste speeltje: een betonnen onderwijsfabriek, waarvan hij de exacte bouwkosten niet eens uit zijn hoofd kent. Ja, dat het ergens in de miljoenen loopt.
Bromet haalt dus zijn gelijk, zijn vooroordelen worden bevestigd. Zelfs Laura moet dat toegeven, na een inspraakavond die stiekem als doel heeft om de zoveelste fusie erdoorheen te rammen. Hoewel de documentaire is opgezet als een pamflet, zou die kwalificatie Bromet tekort doen. Hij creëert wel degelijk een open en ontvankelijke dialoog: tussen hem en zijn dochter, maar ook tussen de mensen op de werkvloer en de managers in hun kantoren. Als tegenhanger van zijn achterdocht over de managementcultuur, weet Bromet gelukkig ook zijn naïviteit, relativeringsgevoel en ironie te behouden. In dat vermogen tot zelfreflectie schuilt de brille van zijn imposante oeuvre.

Niels Bakker