A Wolf at the Door

Wanneer hun dochter ontvoerd wordt, komen de scheuren in het huwelijk van Bernardo en Sylvia genadeloos bloot te liggen in Fernando Coimbra’s zonovergoten noir A Wolf at the Door.

A Wolf at the Door zet de vaart erin. Binnen tien minuten wordt in dynamische shots de opzet geserveerd. De misdaad is gepleegd, de politie erbij gehaald en de dader zelfs al min of meer duidelijk. Het kind van Bernardo en Sylvia is ontvoerd, en Bernardo’s minnares Rosa is er op de een of andere manier bij betrokken.
Vervolgens neemt de film gas terug en duiken we in het waarom van de daad. Met de getuigenissen die eerst Sylvia (Fabiula Nascimento), dan Bernardo (Milhem Cortaz) en ten slotte Rosa (Leandra Leal) afleggen op het politiebureau, wordt langzaam maar zeker de puzzel van hun levens gelegd. Gaandeweg wordt het simpele narratief uit het eerste kwartier bijgekleurd, en wat we dachten te weten op losse schroeven gezet.
De Rashomon-achtige vertelwijze die regisseur/scenarist Fernando Coimbra voor zijn speelfilmdebuut inzet, is natuurlijk niet nieuw, maar wel bijzonder effectief. In klassieke film noir-stijl kantelt met iedere spreker ons beeld van wat er gebeurd is, wie schuld heeft en wie slachtoffer is — wie nu precies die ‘wolf aan de poort’ is. En met iedere spreker verdwijnt het ontvoerde meisje verder naar de achtergrond, zoals ze dat voor al deze volwassenen die zo druk met elkaar in de weer waren al tijden was. "Ik lijk wel een relatietherapeut", verzucht de dienstdoende rechercheur al snel. "Daarvoor ben ik niet bij de politie gegaan!"
Verwonderlijk is het niet dat Coimbra op vele Zuid-Amerikaans festivals met zijn film in de prijzen viel. Maar wanneer zijn vertelling gas terugneemt, weet hij de aandacht niet altijd vast te houden. Vooral in Rosa’s verhaal, dat het grootste deel van de film beslaat, verliest de film te veel vaart. Het sterke slotakkoord maakt veel goed, maar helemaal in evenwicht is A Wolf at the Door niet.

Joost Broeren