A TALE OF TWO SISTERS

Gruwel van gene zijde

  • Datum 04-02-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films A Tale of Two Sisters
  • Regie
    Ji-woon Kim
    Te zien vanaf
    01-01-2003
    Land
    Zuid-Korea
  • Deel dit artikel

De Koreaanse spookvertelling A tale of two sisters serveert de bekende langharige geestverschijningen en krakende deuren, maar heeft ook een aangenaam kabbelend tempo, een weemoedige toon en een zeer subtiele visuele stijl.

Het gaat hard, daar in Zuid-Korea. Inmiddels kan de nationale filmindustrie zich qua productiestandaard en internationaal succes meten met Hongkong en Japan, en dat mag een opzienbarend succes heten, aangezien deze filmische revolutie zich binnen pakweg zeven jaar heeft voltrokken. Met name in de genrecinema bewijzen de Zuid-Koreanen zich als hoogst professionele en bevlogen filmmakers, met als voorlopig hoogtepunt de fantastische wraakfilm Oldboy. A tale of two sisters/Janghwa, hongryeon is de eerste horrorfilm van Ji-woon Kim (van de zwarte komedies The quiet family en The foul king) en het is een kalm werk, waarin stilte, kleine gebaren en subtiele dreigingen de dienst uitmaken. A tale of two sisters is een bekend Koreaans spookverhaal dat al vijf keer eerder werd verfilmd, maar het blijft een vertelling met potentie, want het is inmiddels bekend gemaakt dat Hollywood zich aan een Amerikaanse versie gaat wagen.
De film verkent bekend terrein. De twee puberende zusjes Su-mi (‘Roos’, gespeeld door Su-jeong Lim) en Su-yeon (‘Lotus’, Geun-yeong Mun) keren na een verblijf in een psychiatrische kliniek terug naar hun vader (Kap-su Kim) en stiefmoeder (Jung-ah Yum) om in een afgelegen landhuis te gaan wonen. Al snel vinden er raadselachtige gebeurtenissen plaats, ontpopt de stiefmoeder zich niet alleen als een excentriekeling maar ook als een raszuivere sadist, en blijkt dat een verschrikkelijke gebeurtenis uit het verleden zich lijfelijk in het heden manifesteert.

Freudiaans
Dat juist Kims adaptatie van dit Koreaanse volksverhaal een Amerikaanse remake zal krijgen is niet verrassend, want de film heeft eerder de allure van een westerse genrefilm dan van een Aziatische. Zeker, de spookverschijningen met lang zwart haar dienen zich weer aan en de deuren kraken dat het een aard heeft. Maar het is vooral het opvallende kleurgebruik, de zeer subtiele art direction en de beheerste cameravoering die in het oog springen, en die doen erg denken aan de genrefilms van David Lynch en Dario Argento, niet toevallig twee grootheden waarvan Kim zich een uitgesproken bewonderaar heeft getoond. Ook het verkennen van de wereld van de twee puberende meisjes gaat gepaard met de Freudiaanse symboliek en het aanstippen van angsten uit het onderbewuste, die het werk van de genremeesters kenmerken.
Kim scoort echter zijn grootste voltreffers met het uitdiepen van de rouwverwerking van Roos en Lotus. Want de sfeer mag dan voornamelijk kil en onheilspellend zijn, de momenten waarop de weemoed van de twee zusjes doorbreekt en ze samen herinneringen ophalen aan hun gestorven moeder beklijven het meeste, en dat maakt dat deze aangenaam kabbelende film over gruwel van gene zijde zich boven het gros van de luidruchtige spookfilms uit Azië verheft.

Mike Lebbing