Webfilm: THE TRASHMASTER

"Written, played, directed and edited by Mathieu Weschler", staat er op de aftiteling van the trashmaster. De hoofdrol wordt alleen niet gespeeld door Weschler zelf, maar door zijn avatar in het populaire computerspelletje Grand Theft Auto IV. Weschler besloot uit talloze uren dwalen door de straten van New York een speelfilm te monteren. Het is niet nieuw dat een film zich baseert op een videogame — denk aan hitman, prince of persia: the sands of time en het resident evil-kwartet — maar wel dat deze volledig bestaat uit echte gamesessies.

Geen spel leent zich beter voor zo’n remix-experiment dan Grand Theft Auto. De eerste editie, uit 1997, ging de boeken in als grensverleggend omdat de gamer alle vrijheid kreeg. Een vastomlijnde missie, helder omschreven opdracht of duidelijk doel ontbrak. In plaats daarvan stippelde je, net als in de virtuele wereld van Second Life, je eigen pad uit door de vierkante huizenblokken van Los Angeles.

De Fransman Weschler had dus alle ruimte om spelenderwijs een verhaal te creëren. En al zijn niet alle overgangen even makkelijk te volgen, in zijn geheel weet het plot te overtuigen. Weschlers avatar is een vuilnisman met een dubbele identiteit. Zijn droom om politieagent te worden mislukte, want hij zakte drie keer voor zijn examen. Daarom schuimt hij in zijn vrije tijd de straten af om ongespuis te bestrijden.

Het maakt van de ‘vuilnismeester’ net zo’n ondergrondse actieheld als Spiderman of Batman. Een verrassing is het dus niet, dat Weschlers New York herinneringen oproept aan het Gotham City van Tim Burton. De dagen zijn er even donker als de nachten, het regent en onweert er voortdurend. Een macabere, grimmige sfeer, die effectief versterkt wordt door een afwisselend keihard beukende, jazzclubachtige en melancholische soundtrack.

Je kunt the trashmaster afdoen als een kopie van superheldenfilm batman, film noir eastern promises en achtervolgingsthriller the french connection. En inderdaad, Weschler gaat de clichés niet uit de weg. Maar is het niet juist knap dat hij met een mash up van videogamebeelden zoveel filmische verwijzingen weet te leggen?

Dit is een initiatief dat navolging verdient. Al is het maar omdat iedere gamer, met zijn unieke spelverleden, in zekere zin zijn eigen film regisseert.

Niels Bakker