Webfilm: Dromen rappers ook?

  • Datum 18-02-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Deze week bracht Canadese rapgigant Drake niet alleen zijn nieuwe mixtape, maar ook de korte film Jungle uit. Het zijn verschillende media, maar zowel muziek en film vertellen eigenlijk hetzelfde ambivalente verhaal: bij Drake ligt succes zwaar op de maag.

"Listen, you can hear them calling my name / I’m all over the place, I can’t sit in one place", rapt Aubrey Drake Graham, bekend onder zijn artiestennaam Drake, op ‘Jungle’, een van de laatste nummers op zijn nieuwe mixtape If You’re Reading This it’s Too Late. Het zijn woorden die niet alleen slaan op zijn status als superster (stilstaan kan dan immers niet), maar ook op zijn nieuwe creatieve uitingen, want Drake mag zichzelf nu naast muzikant ook filmmaker noemen. Het is het nummer ‘Jungle’ waaraan Drake ook de titel van zijn nieuwe korte film heeft ontleend. En ondanks dat je weinig van zijn muziek in Jungle hoort, is deze film toch echt door en door Drake.

Net als veel andere rappers bespiegelt Drake in zijn muziek beroemdheid en de luxeproblemen die daarbij komen kijken. In hip-hop gaat hedonistische welvaart vaak hand in hand met onoprechtheid, ingewikkelde geldzaken en ruzies. Maar als er één ding is waarin Drake zich onderscheidt van de rest van de populaire rappers, dan is het wel de nadruk op zijn emoties. Het gros van Drake’s nummers luistert haast weg als confessionele memoires. Onbeantwoorde liefde, misplaatse arrogantie en een brandende onzekerheid; allemaal onderwerpen die de doorsnee rapper mijdt als de pest. Drake komt er echter mee weg en schetst in zijn muziek een persoonlijker en duisterder beeld van het klassieke rags-to-riches hip-hopverhaal. Het is een beeld dat hij ook voortzet in zijn broeierige korte film.

Wat opvalt aan Jungle is hoe ambivalent alles blijft. Er is geen conventioneel verhaal en weinig dialoog, maar er is wel ruimte voor een contemplatieve Drake die door een haast associatief scenario beweegt. In het openingsshot bijvoorbeeld, dat beelden van Eyes Wide Shut in herinnering brengt, zit Drake op de achterbank terwijl hij uit het raam kijkt. "Shit’s just crazy man", vertelt hij op de voice-over terwijl hij de nacht in wordt gechauffeerd. Hij slaapt minder, feest meer, drinkt meer en blowt meer, maar waarvoor? "I just gotta come home." Het voelt persoonlijk allemaal, maar wat bedoelt hij precies?  Voor een artiest in een genre dat vaak bekritiseerd wordt om zijn expliciete aard en gebrek aan nuance, levert Drake hier een mysterieus en donker werk dat meer vragen oproept dan beantwoordt.

In Jungle’s meest mysterieuze scène beweegt Drake zich door een gestileerde, roodverlichte club. Af en toe volgt de camera Drake, maar meestal zweeft hij op lage snelheid kriskras door gangen en trappen. We zien verleidelijke vrouwen verspreid door de ruimtes in stilte voor zich uitkijken. Drake ziet ook zijn vrienden daar, als muurbloemen tegen de muur geplakt en omringt door dames. De ambient soundtrack zwelt op en Drake begeeft zich naar een kleinere kamer waar een vrouw op bed zit. Zijn zij tot elkaar toegewezen? Was hij naar haar op zoek? Voor we erachter komen schrikt Drake wakker in zijn auto. Het was een droom.

Wakker worden uit een filmische droom: het klinkt als een cliché. Maar dit is binnen de hip-hop een enorm significante scene. Rappers mogen namelijk niet dromen. Ze hebben het gehaald, ze zijn rijk, dus ze zijn uitgedroomd. Neem bijvoorbeeld Eminem-vehikel 8 Mile. Daarin is het worden van een rapper de droom, de rest is alleen een obstakel. Dit is ook het geval in 50 Cent’s oorsprongsverhaal Get Rich or Die Tryin’. Die titel zegt eigenlijk al genoeg: verdien poen of hoepel op. Zo zijn er nog ontelbaar veel voorbeelden te noemen van mainstream rappers die de idealistische Amerikaanse droom verwarren met hun eigen complexe gevoelens en ambities. Dit zegt veel over het nog relatief infantiele verhaal dat veel hip-hop uitdraagt, maar het zegt ook iets over Drake, die daar met zijn werk niet in mee wil gaan. Hij is rijk, maar wat nu? Get happy or die tryin’ lijkt voor hem  een beter levensmotto en gelukkig, dat is hij nog niet. Dat maakt Jungle wel duidelijk. Maar hij is — net als jij en ik — in ieder geval op zoek. In hip-hop is dat al heel wat.

Hugo Emmerzael