Prijzen voor beste regieprestaties 2014 uitgereikt

  • Datum 10-03-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Michiel van Erp neemt zijn prijs in ontvangst

‘Om te vieren dat er zoveel moois gemaakt wordt in dit land’ werden gisteren de DDG Awards 2014 uitgereikt. De prijzen voor opmerkelijke regieprestaties worden toegekend door collega’s: een beetje een zelffelicitatiefeestje dus. Maar dat zijn de Oscars ook. De grappen in Theater Bellevue waren in ieder geval een stuk beter te verteren.

‘Ja, het is warm onder die lampen, maar ik trek niks uit hoor. Ik heb alleen dit zwarte jurkje aan.’ Presentatrice Jolanda van den Bergs verwijzing naar Neil Patrick Harris’ Birdman-actje tijdens het Oscar-gala was onnadrukkelijk en raak, net als bijna al haar terzijdes. De rijzige blonde actrice wist het juiste midden te vinden tussen spot en zelfrelativering, en de snelheid er goed in te houden. Geen overbodige luxe want in twee uur tijd moesten er zes categorieën worden afgewerkt. De 350 leden van de Dutch Directors Guild waren in twee rondes tot een shortlist van drie titels per categorie gekomen en hadden daaruit de winnaar gekozen.

In de categorie Documentaire ging de strijd tussen twee jonkies en een veteraan. Tatjana Bozic, die het egodocument Happily Ever After heeft gemaakt, en de 25-jarige Grote Belofte Morgan Knibbe (genomineerd voor Those Who Feel the Fire Burning, over vluchtelingen aan de grens van Fort Europa) namen het op tegen Oeke Hoogendijk. De maker van Het Nieuwe Rijksmuseum werd uitgeroepen tot winnaar. Omdat Hoogendijk zelf op de Krim onderzoek doet voor een volgende productie (het gaat weer iets worden over musea) nam haar cameraman Sander Snoep de prijs in ontvangst.

Job, Joris en Marieke waren nog niet helemaal bekomen van hun Oscar-avontuur (‘na de deceptie zijn we snel vertrokken’) en visten ook bij de DDG Award voor Fictie Kort achter het net. A Single Life legde het af tegen One Hand Clapping van Peter Delpeut, een poëtisch kleinood waarin de regisseur die zegt ‘eigenlijk iedere keer opnieuw te debuteren’ vijf voormalige chef-dirigenten van het Concertgebouworkest portretteert door alleen hun gebruik van de baton te laten zien. De andere kanshebber was Basile H. van Janneke van Heesch, over een machtige man — type DSK of Berlusconi — die ten onder gaat aan zijn seksuele aberratie.

Hoewel het geheel indruist tegen de regels die op de Filmacademie worden onderwezen (geen bejaarden, geen boten, maar vooral: geen beesten!), figureert in alle drie de genomineerde commercials een hond. In Klushondje van Diederick van Rooijen is het een sloopzuchtig mopshondje, in Een biertje. Twee broers. In Lapland. is het een roedel huskies. Maar die moesten het afleggen tegen de Labrador die als traumahond optreedt in Buddyhond van Rogier Hesp. Hesp, die deze klus om niet heeft gedaan, kreeg ook al een Gouden Loekie voor zijn hartveroverende commercial.

In de categorie Documentaire Kort was de naam van de winnaar dezelfde als vorig jaar. Menno Otten, die in 2014 een beeldje kreeg voor Via Dolorosa, won nu met Face to Face, waarin hij mensen filmt vanachter een kappersspiegel. Hij versloeg daarmee Sunny Bergman, die met Zwart als roet het zwartepietendebat nog eens dunnetjes heeft overgedaan. En ook Jan Musch en Tijs Tinbergen, die met hun Mees TV, Hoe de koolmees mij gelukkig maakt al een Gouden Kalf hebben gewonnen, gingen met lege handen naar huis.

Ook bij Digital Storytelling ging de voorkeur uit naar een al succesvolle productie. Last Hijack Interactive won al een Prix Europa en maakt volgende maand kans op een Digital Emmy; gisterenavond kregen Femke Wolting en Tommy Pallotta daar nog een DDG Award bij. Verliezers waren Jaap van Heusden en Ruber Pater, die met hun Behind the Blue Screen nieuw gereedschap voor de burgerjournalistiek hebben ontworpen, en het trio Dirk-Jan Visser, Jan Rothuizen en Martijn van Tol, die in Refugee Republic een rijk geschakeerd en verrassend beeld neerzetten van het leven in een vluchtelingenkamp.

De laatste categorie gaat over producties van langere duur maar is gemengd. Twee speelfilms gingen de strijd aan met een tv-serie en de serie won. Ramses van Michiel van Erp was al goed voor een Zilveren Nipkowschijf en was ook de favoriet onder collega’s. Drievoudig Gouden Kalf-winnaar Aanmodderfakker van Michiel ten Horn kwam er niet aan te pas. Net zo min als Lucia de B. van Paula van der Oest.

Edo Dijksterhuis