Carte postale de Cannes (2)

Het is te laat voor een verslag van dag twee want we zijn al halverwege dag drie. De Woody Allen interviews zijn achter de rug. Ook de drie interviews met acteurs Michael Sheen, Léa Seydoux en Rachel McAdams die je moet afwerken als je Woody Allen wilt interviewen. Ik word licht gestoord van de idiote vragen in die rondetafelgesprekken. Zelfs het interview met Allen zelf kon nog maar net op tijd richting de film gebogen worden, anders had ik alleen dat gezever van die Zweedse vragenstelster over Allens gebrek aan agressie gehad. De man is bijna tachtig. Nee, hij wordt niet woedend op z’n acteurs. En weer die vraag of hij in Stockholm komt filmen. Goed, ik hou er over op. Een collega vroeg zich af waarom de serieuze kranten en tijdschriften niet bij elkaar worden gezet in die gesprekken. Dan kunnen de mademoiselle magazines in hun eigen tijd eindeloos filosoferen over het persoonlijke leven van de regisseur. Kunnen wij het in die andere groepen over de film hebben.

Die film trouwens, midnight in paris was vermakelijk. Maar daar is het wel mee gezegd. Andere regisseurs zouden jaloers zijn om zoiets frivools met een serieuze ondertoon te kunnen maken maar voor Allen is het na vier decennia routine geworden. Ik geloof dat hij nog het het meeste plezier heeft in het reizen naar de Europese steden waar z’n laatste vijf films gedraaid zijn. En nog steeds werkt ie in een bewonderenswaardig tempo. "Tot volgend jaar", zei Allen toen ‘ie de kamer uit liep. Of de twee korte scènes met Carla Bruni-Sarkozy soepel gingen? ‘Easy’, zei Allen, ’twee dagen in en uit en klaar.’ Alleen is twee dagen voor twee korte scènes bepaald niet easy.

Gus van Sants restless gisteravond was een absolute tegenvaller. De film draait om twee tieners. Het meisje heeft door ziekte nog maar drie maanden te leven, de jongen neemt het z’n ouders nog steeds kwalijk dat ze zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Corny en voorspelbaar, het ene na het andere cliché oplepelend en met een dozijn gaten in het script. Maar vanochtend vertelde een Vlaamse collega dat de film een totaal popart kunststuk was. Was dat ooit anders geweest bij Van Sant dan? Behalve bij elephant en last days. Ik wist het niet. Hadden we toch weer dat metaniveau gemist.

Onze troost was dat we niet de enige waren. Het gerucht ging dat Van Sant gisteren na de eerste persvoorstelling zoveel negatieve kritiek had bereikt, dat hij besloot de persconferentie ’s middags uit te stellen. Dat maakte natuurlijk alleen maar nieuwsgieriger. Maar toen op de borden waarop de persconferentie werd aangekondigd, stond dat ‘correcte kleding’ verplicht was, hadden veel journalisten plotseling iets anders te doen.

Over Lynn Ramsay heb ik een vraag die eerst beantwoord moet worden voor ik kan beslissen of we need to talk about kevin een goeie film is. Maar het gesprek met hoofdrolspeelster Tilda Swinton is pas morgen dus tot die tijd heb ik geen mening. Veel mensen hier hebben de film in elk geval hoog zitten. Ramsays verhaal lijkt op wat Gus van Sant in elephant vertelde. Haar film probeert te doorgronden hoe een tiener tot een meervoudige moord komt, maar anders dan Van Sant laat Ramsay het zien door de ogen van de moeder. Later meer.

Nanni Moretti’s habemus papam wil de spirituele crisis bij het leiderschap van de katholieke kerk blootleggen maar belandt zelf halverwege ook in een crisis. Het gapende gat in het midden van de film lost Moretti op met die meest pathetische van alle oplossingen: een volleybaltoernooi tussen kardinalen. We zaten erbij en keken ernaar. Maar de film heeft één grote kracht: Michel Piccoli. Op z’n zesentachtigste redt Piccoli de film. Wat een vent.

Voor de dagelijkse editie van het Britse filmblad Screen wandelde een van hun redacteuren naar het luxueuze Carlton hotel waar een ‘gift suite’ is ingericht voor de sterren die hier worden ingevlogen. Wanneer je als ster wekenlang hebt lopen afzien in Monaco of L.A. mag als beloning gratis shoppen in de Carlton gift suite. Behalve de Fendi-zonnebrillen en designerjurken kan je een volledig betaalde reis naar het St. Regis resort op Bora Bora in je mandje doen. Wat een ellende.

Ronald Rovers