Soldini, Rohrwacher en Favino over COSAVOGLIODIPIÙ

In cosavogliodipiù toont Silvio Soldini dat alles nog kan veranderen als je de dertig bent gepasseerd. Bijvoorbeeld door een geheime verhouding te beginnen. "Het enige waar ze over nadenken is hoe ze elkaar kunnen zien."

Anna (Alba Rohrwacher) is tevreden. Ze is in de dertig en heeft een prima baan, een lieve vriend en een leuk huis in Milaan met een douchecabine in plaats van een douchegordijn. Maar is het genoeg? Na een kleine flirt met de ober Domenico (Pierfrancesco Favino) weet ze het niet meer zeker en begint een affaire. "Ik wilde over dertigers vertellen, omdat ze eigenlijk al hebben besloten hoe de rest van hun leven eruit zal zien," legt Silvio Soldini uit (pane e tulipani, giorni e nuvole). "Maar tegelijkertijd zijn ze nog steeds zoekende."
Met cosavogliodipiù (‘wat wil ik nog meer’) zet Soldini zijn ontdekkingstocht in het realisme voort, die hij begon met giorni e nuvole (2007), zijn film over een armlastig echtpaar dat de schijn van hun rijkdom probeert op te houden. Soldini: "Ik wilde na giorni e nuvole eigenlijk een komedie maken, maar toen ik de reacties van het publiek zag, voelde ik dat ik verder moest gaan in het realisme."
Acteur Pierfrancesco Favino meent dat Soldini de werkelijkheid zo dicht benadert omdat hij de daden van zijn personages nooit moreel veroordeelt. "Hij bekijkt ze nooit als buitenstaander en daardoor is het een uitgebalanceerde en delicate film geworden. Iemand noemde het een stille revolutie en dat bevalt mij wel, omdat Soldini tegen de groots aangepakte verhalen van de reguliere Italiaanse cinema ingaat." Soldini onderscheidt zich ook door telkens een sterke vrouw als hoofdpersoon te nemen. Hij kan zelf niet precies uitleggen waarom. "Ik hou niet van oorlogsfilms of westerns", verzucht hij. "Vrouwen fascineren me en kunnen me meer vertellen dan mannen."
Zijn keuze voor Alba Rohrwacher als vamp is zacht gezegd opmerkelijk. Vaak kreeg ze juist de rol van de ietwat vreemde dochter, zoals in il papà di giovanna (Pupi Avati, 2008) en io sono l’amore (Luca Guadagnino, 2009). Rohrwacher zegt opgelucht: "De rol van Anna gaf me de kans eens iets heel anders te spelen."

Roze licht
In de film worden clichés over overspel zonder gêne gebruikt maar Rohrwacher vindt dat we ze niet als clichés moeten zien. "Het zijn geen clichés, zo gebeurt het echt."
Het begint met een kleine flirt en een sms en het eindigt met motels en handdoeken die thuis snel natgemaakt moeten worden, omdat ze anders verraden dat je helemaal niet bent gaan zwemmen. Soldini is daarbij afgegaan op reacties op internetfora over overspel. "Mensen plaatsen daar recensies van motels en vragen waar ze het beste vreemd kunnen gaan. Zo van: Weet iemand het beste hotel om vreemd te gaan? Ik wil niet te veel geld uitgeven, maar ik heb een hekel aan vieze kamers." Soldini deed zelfs onderzoek naar de inrichting van die motels om voor de film een kamer te kunnen nabouwen. "Dat was om privacy-redenen nog vrij lastig. Ze zijn bang om klanten kwijt te raken."

Lust wordt liefde
cosavogliodipiù bevat een aantal expliciete seksscènes, waar in Italië enige ophef over ontstond. Rohrwacher en Favino hadden zichzelf ervoor behoed de seksscènes die ze uit andere films kenden na te spelen. Dat zou hun eigen scènes onecht maken. Favino: "Het is belangrijk dat je niet alleen over seks denkt in termen van, pardon my language, penis en vagina." Hij glimlacht verontschuldigend: "Ik zou niet achteraf willen zien dat ik te verlegen was. Nu kan ik zeggen dat het ons is gelukt en dat is veel belangijker dan: O mijn god, daar is mijn piemel."
Bovendien draait het niet om pure lust. Rohrwacher: "Deze mensen zijn op zoek naar liefde." Favino vult aan: "En die vinden ze via hun lichamen, maar dat is niet het belangrijkste." Stilistisch wordt benadrukt dat ze elkaar hebben gevonden. In de motelkamer staat de camera op rails en daar is het beeld stabieler dan in de rest van de film, die met een handheldcamera is geschoten. Rohrwacher: "Als ze samen zijn, valt alles op zijn plek."

Laura van Zuylen