David Robert Mitchell over THE MYTH OF THE AMERICAN SLEEPOVER

David Robert Mitchell volgt in zijn sfeervolle debuutfilm the myth of the american sleepover vier jonge mensen, die uitzoeken hoe zij in hun omgeving passen. Mitchell: "De film gaat over liefde en liefdesverhalen. En de poging contact te krijgen met anderen."

Scott (Brett Jacobsen) is met zijn studie gestopt omdat zijn vriendin het heeft uitgemaakt. Hij zit voor de televisie en bekijkt monsterfilm. Een muskiet houdt een Japanse tweeling gevangen, die door een vloek gekrompen is tot zo’n dertig centimeter. "Dat is geen echte film; we hebben hem zelf gemaakt. Maar hij is geïnspireerd op de Japanse monsterfilms, die ik vroeger altijd keek. Met name de mantra-reeks", licht regisseur Mitchell toe. "Dat was heel leuk om te doen. Hij is grotendeels met behulp van een green screen geschoten, en je ziet op de achtergrond Vasquez Rocks. Die plek is bekend om zijn rol in science fiction- en horrorfilms. We wilden dat hij een beetje vreemd zou zijn en buiten de stijl van de film zou vallen, maar dat we hem bij het verhaal konden laten aansluiten." Als Scott deze tweeling ziet, gaat hij namelijk zelf op zoek naar de beeldschone tweelingzusjes op wie hij verliefd was op de middelbare school.
In the myth of the american sleepover is het zomer, vlak voor de scholen weer beginnen, en we zien hoe drie middelbare scholieren en een student zich proberen te handhaven in een omgeving die ze niet begrijpen. Bij studentenfeesten en slaappartijen, waar traditioneel dus nooit geslapen wordt. Mitchell maakte voor het script gebruik van herinneringen aan zijn puberteit in Michigan. "Veel scènes zijn geïnspireerd door dingen die me vroeger zijn overkomen, maar tegelijkertijd is het fantasie. Sommige gebeurtenissen heb ik erbij bedacht, omdat ik als kind hoopte dat ze mij zouden overkomen, of die ik hoorde van mensen die ik ken", vertelt de regisseur over Skype. "Als tiener heb je zo veel mogelijkheden, die soms magisch kunnen aanvoelen. Die tijd is gekoppeld aan een soort melancholie die me erg interesseert."

Glans voor de camera
Die melancholie zie je ook terug in het feit dat Mitchell zich niet richt op jongeren met Facebook-verslavingen of pesterijen. Mitchell: "Mijn film gaat over begrijpen wie je bent en uitzoeken hoe je met mensen kunt omgaan. Hoe je het contact met anderen aangaat. Hij gaat over vriendschap en liefde en dat is heel lastig als je begint uit te vogelen hoe dat werkt." Hij lacht. "Voor mij in elk geval wel."
Mitchell koos acteurs uit Detroit (Michigan) zonder acteerervaring: "We kozen ze om hun karakter of omdat ze glans kregen voor de camera. Daarna hebben we ze niet tot het uiterste gepusht. Ze mochten zich zelf de scènes eigen maken." Het draaien verliep vrij soepel. "Ik denk dat de meesten het leuk vonden om met elkaar op te trekken en het zagen als een leuke ervaring. En dat was ook de bedoeling. Ze hoefden zich van mij geen zorgen te maken en konden zich gewoon ontspannen, want het was aan mij om te zorgen dat wat ze deden werkte. Zij moesten er gewoon zijn en met elkaar chillen voor de camera."

Laura van Zuylen