Focus: Roffa Mon Amour 2026

Roffa Mon Amour Open Air Film Festival is misschien wel het meest inclusieve filmfestival in Nederland. Het festival wil een plek zijn waar iedereen zich thuis voelt. Het doet dat met films, workshops, gesprekken en samen eten.

Zoals de naam al zegt houden Roffa Mon Amour en Rotterdam van elkaar. In de woorden van de organisatoren zou het festival “niets zijn zonder de rauwe, eigenzinnige en hardwerkende havenstad.”

Dat klinkt misschien als een Rotterdams cliché, maar alleen al kunstcentrum Brutus als locatie van het festival maakt het cliché waar. Probeer maar eens in een andere stad zo’n rauwe, niet keurig ingekleurde speeltuin voor kunst te vinden. Een goede plek voor Roffa Mon Amour, dat tijdens het festival naast elke avond een filmvertoning talrijke andere activiteiten organiseert.

Het festival opent 12 augustus met het Braziliaanse Isabel (Gabe Klinger, 2026). In de in São Paulo spelende kleurrijke films begint een gepassioneerde sommelier, die het winstbejag van haar baas in het Michelin-restaurant zat is, een eigen wijnbar. Natuurlijk stuit ze op obstakels. Klinger is op het festival aanwezig. Dat geldt ook voor Marina Person, de hoofdrolspeler en coscenarist van Isabel en zelf regisseur van het in de Braziliaanse jaren tachtig spelende Califórnia (2015), dat eveneens op het festival te zien is. Daarin droomt een tiener in São Paulo van een leven in Californië. Klinger en Person praten 14 augustus over hun werk.

De overige films op een rijtje. Het Franse Jim Queen (Nicolas Athané & Marco Nguyen, 2025) neemt vrolijk het fysieke schoonheidsideaal in de homowereld op de hak. In het Amerikaanse Fucktoys (Annapurna Sriram, 2025) gelooft een sekswerker na het trekken van tarotkaarten dat ze vervloekt is. Ze denkt die alleen te kunnen opheffen door duizend dollar te betalen en een jong geitje te slachten. Het leidt tot een absurdistische, bizarre tocht langs excentrieke personages.

De Amerikaanse documentaire What Will I Become? (Lexie Bean en Logan Rozos, 2026) graaft achter het schrikbarende cijfer dat de helft van transjongens één of meerdere zelfmoordpogingen doet. Vooraf een creatieve workshop over hoopvolle queertoekomsten en een inleiding door curator, docent en danser James Parnell.

In de Iraanse klassieker Taste of Cherry (Abbas Kiarostami, 1997) rijdt een man buiten Teheran rond in zijn auto op zoek naar iemand die hem wil helpen een einde aan zijn leven te maken. De Amerikaanse documentaire The Best Summer (Tamra Davis, 2026) bevat unieke opnamen uit de jaren negentig van legendarische bands, waaronder Beastie Boys, Sonic Youth en Foo Fighters. De Libanese archiefdocumentaire Do You Love Me (Lana Daher, 2025) bevat opnamen van zeventig jaar Libanese geschiedenis. Vooraf een gesprek met World Press Photo-directeur Joumana El Zein Khoury en filmmaker Diana Al-Halabi.

Het in Florida spelende Take Me Home (Liz Sargent, 2026) toont de ingewikkelde verhouding tussen adoptieouders en hun cognitief uitgedaagde Koreaanse adoptiekind. Met vooraf een gezamenlijk diner (Habit of Joy-diner). Gegeten wordt er ook bij het Jij-Wij-Ik diner, waarin bewoners van de rond het festival liggende stadswijken eten en praten over het leven in Rotterdam.

In het Angolese My Semba (Hugo Salvaterra, 2026) proberen twee broers en hun zus in een arbeidersmilieu met steun van een priester in Luanda het hoofd boven water te houden. Vooraf een spoken word-performance van Ivan Words en een inleiding van filmmaker Cintia Taylor. Van de legendarische Amerikaanse queerregisseur Gregg Araki zijn twee films te zien. In Mysterious Skin (2004) worstelen twee jeugdvrienden met een trauma. In White Bird in a Blizzard (2014) komt een tiener na de plotselinge verdwijning van haar moeder meer te weten over de relatie van haar ouders. Ten slotte introduceert het festival het programma Cine Healing. Dat richt zich op samen films kijken en erover praten, met als resultaat meer inzicht in jezelf en je talenten.

Roffa Mon Amour Open Air Film Festival | 12 t/m 23 augustus 2026 | Kunstcentrum Brutus, Rotterdam