Focus: I’ll Have What She’s Having

Vrouwelijke blik op seks

Variety

Geen gebrek aan films met een mannelijke blik op seks. Studio/K pakt het nu eens anders aan en vertoont van 1 t/m 28 mei onder de titel I’ll Have What She’s Having: Sexuality by Women Directors zeven films van vrouwelijke regisseurs.

Over seks kun je bloedserieuze films maken, maar ook een sexploitation-pastiche. Dat laatste doet regisseur Anna Biller met Viva (2007). De groteske film volgt rond 1970 in Californië een verveelde, naïeve huisvrouw op zoek naar (seksuele) bevrijding. Ze belandt in een bordeel, omdat ze altijd al een prostituee had willen zijn, want dat leek haar zo romantisch. Vervolgens raakt ze verstrikt in de tentakels van een blowende goeroe en later van een glamourfotograaf. Klinkt akelig, maar Biller maakt er camp van.

De verfilming van Cameron Crowe’s boek Fast Times at Ridgemont High (Amy Heckerling, 1982) portretteert een groep middelbaar scholieren, voor wie studieresultaten niet de eerste prioriteit zijn. Met de toen jonge sterren Sean Penn, Jennifer Jason Leigh, Nicolas Cage en Forest Whitaker. In Variety (Bette Gordon, 1983) raakt een kassière in een pornobioscoop geobsedeerd door voyeurisme en seks. De film, met een bijrolletje voor Nan Goldin, hekelt de male gaze.

De quasi-documentaire Kamikaze Hearts (Juliet Ba­shore, 1986) schetst aan de hand van de belevenissen van een porno-actrice de Amerikaanse pornowereld van de jaren tachtig. De film stelt lange tijd verzwegen taboes in de pornowereld, zoals vervreemding, misogynie, drugsmisbruik en uitbuiting, aan de orde. Nude to the Moon (Doris Wishman, 1961) is de oudste film in het programma. Twee wetenschappers treffen op de maan een nudistenkolonie aan. De film past in de categorie naaktfilms die een halve eeuw geleden onder de dekmantel van educatie de strenge filmkeuring omzeilde.

Natuurlijk ontbreekt Lina Wertmüller niet in het programma. Van de drie jaar geleden op 93-jarige leeftijd overleden Italiaanse regisseur, die nooit bang was om taboes omver te kegelen, is Swept Away (1974) te zien. Daarin belanden een verwende miljonairsvrouw en een communistische zeeman na een storm samen op een onbewoond eilandje.

Als zevende en laatste film staat Van de koele meren des doods (Noucha van Brakel, 1982) op het programma. Renée Soutendijk speelt een vrouw die in 1900 in een rijk milieu uit een liefdeloos huwelijk probeert te ontsnappen. Daarbij botst ze hard op de patriarchale orde. Geen camp of romkom en toch het grootste Nederlandse kassucces van 1982.


I’ll Have What She’s Having: Sexuality by Women Directors | 1 t/m 28 mei 2024 | Studio/K, Amsterdam