Whalefall

In de intense overlevingsthriller Whalefall zoekt een rouwende zoon wanhopig naar closure na de dood van zijn vader. Dat doet hij, noodgedwongen, vanuit de buik van een walvis.

Wat als je tijdens een duikzoektocht naar het stoffelijk overschot van je overleden vader diep in de buik van een potvis belandt? Het is een verhaal dat zelfs na twintig bier in de kroeg alle wenkbrauwen zal doen fronsen, maar overlevingsthriller Whalefall neemt het bloedserieus. Want verdomd, het zal je maar gebeuren, dat je langs maagwanden en door darmkanalen heen moet zwemmen in de hoop op overleving. Hap, slik, nog niet helemaal weg, met nog maar een uur aan zuurstof in de tank.

Dat had twintiger Jay (Austin Abrams) natuurlijk onmogelijk kunnen voorzien toen hij, tegen elk advies in, het water indook om op zoek te gaan naar het lichaam van zijn dode vader (Josh Brolin) die een jaar eerder, in de terminale fase van longkanker, voor zichzelf een zeemansgraf koos. Voor zijn kinderen blijft de lege grafkist etteren, en omdat Jay zich al tijdens het ziekteproces had vervreemd van zijn emotioneel onbereikbare vader is er flink wat onderdrukt schuldgevoel.

Whalefall, gebaseerd op het gelijknamige boek van Pulitzer-winnaar Daniel Kraus, is zo een overlevingsthriller en rouwverwerkingsdrama ineen. Eerst maar eens dat eerste aspect, want potdomme, wat wordt het intens in die walvisbuik. Smerig ook, claustrofobisch, en verrassend grappig. Regisseur Brian Duffield maakte eerder onder meer onderwaterthriller Underwater, en weet wel raad met alle levensgevaarlijke uitdagingen en buikelijke beperkingen.

Daarbij heeft hij aan Abrams een goeie, want na Weapons (2025) en Resident Evil (2026) bewijst de jonge Amerikaanse acteur zich hier opnieuw als perfect schlemielige protagonist, die er tijdens de diepst denkbare misère helemaal alleen voor staat. Ook hier moet hij het grootste deel van de film eigenhandig dragen, en dat doet Abrams fantastisch. Heerlijk, om hem te zien zwoegen en schelden, waarbij zijn wanhoop steeds wat groter wordt.

Het rouwverwerkingsdrama is wat conventioneler, met veel flashbacks en een kunstgreep waarbij walvis en moeilijke vader haast één lijken te worden. Whalefall wordt op die manier (prettig) voorspelbaar sentimenteel, met Brolin in de flashbacks in vertrouwd grommende machomodus. Maar zodra hij in een flashback zegt dat hij altijd heeft gewild dat zijn zoon “aan hem was ontsnapt”, raakt dat toch. Voor ondergetekende was Whalefall dan ook vaak ontzettend herkenbaar. De vader-zoonrelatie welteverstaan – het rondzwemmen in een walvisbuik blijft voorlopig nog even op de bucketlist staan.

Ach, in het reine komen met een overleden vader. Dat is op zichzelf vaak al een beproeving, maar een rouwproces werd zelden zo intens als in Whalefall.