Tegenwoordig heet iedereen Sorry

Een ontroerende coming-of-age over een meisje dat zich ongezien voelt. Tot er iets onverwachts gebeurt.

De dertienjarige Bianca zal niet de enige tiener zijn die zich afvraagt of ze wel meetelt. Haar jongere broertje heeft een hartprobleem en kan geweldig gillen om aandacht, die hij volop krijgt van hun moeder. Het maakt dat Bianca laveert tussen opstandigheid en verwarring. Als ze hoort dat ze ‘onhandelbaar’ is doet dat pijn. “Ik ben niet onhandelbaar”, stottert ze in onhandig protest.

Deze verfilming van het gelijknamige boek van Bart Moeyaert, die deze maand op Cinekid te zien is en direct daarna een reguliere bioscooproulatie krijgt, is zeker niet alleen voor kinderen. Filmmaker Frederike Migom (Binti, 2019) levert een sterke combinatie van een realistisch coming-of-age-verhaal met fantasierijke accenten en een laconieke humoristische toets.

Dat een dwarse tiener als Bianca ook nog te maken heeft met gescheiden ouders – tot ergernis van Bianca heeft vader een nieuwe vriendin – lijkt op het eerste gezicht een wat stereotiepe genreformule, en ook de ontknoping is wat makkelijk. Gelukkig vergeet je dat al snel als je ziet hoe inlevend het is uitgewerkt.

Alles speelt zich af gedurende één zinderend hete dag waarop zelfs het asfalt scheurt. Dat past op een terloopse manier bij de broeiende gevoelens van boosheid, verdriet en onzekerheid waar Bianca mee worstelt.

En dan is er plots dat moment waarop Bianca tot haar verbijstering haar favoriete soap-acteur Billie King in de huiskamer aantreft. Een gezochte wending? Veel minder dan het lijkt. Het is mooi om te zien hoe die tv-ster zich heel geloofwaardig ontpopt als een vriendin waar Bianca veel aan heeft.

Wat eveneens goed werkt zijn de kleurrijke, extra levendige, en soms zelfs gedanste momenten die Bianca’s verbeelding weerspiegelen. Met dan onvermijdelijk weer de harde overgang naar de werkelijkheid. Meer dan om de dramatische ontwikkelingen, draait Tegenwoordig heet iedereen Sorry om het invoelbaar maken van de binnenwereld van een tiener. Dat zie je ook als Bianca zich terugtrekt in haar geheime hoekje in de tuin waar ze eventjes vrij kan zijn.

De collages die Bianca maakt, tonen dat ze een creatieve fantasie heeft, maar ze heeft moeite met haar verhouding tot anderen. Zonder woorden weet Lisa Vanhemelrijck dat uit te drukken in scènes waarin je ziet hoe Bianca op het punt staat haar hart te luchten, maar niet weet hoe ze dat moet doen. Dan is het belangrijk dat er iemand opduikt die je echt ziet. Die je leert om anders te kijken, moed te vatten en een nieuwe stap te zetten.