Brand New Landscape

In Brand New Landscape verkent Yuiga Danzuka Tokio als een psychogeografie van verlies.

In sommige opzichten is het autobiografische Brand New Landscape (Miwarashi sedai), net als een deel van de recensies over de film, te vaag en daarom – de recensies meer dan de film – laf.

Zowel filmmakers als recensenten kunnen hele brede penseelstreken gebruiken om niet precies te hoeven laten zien en om niet precies te hoeven zeggen wat ze in gedachten hebben. Al valt te begrijpen dat dit debuut van de jongste regisseur ooit in de Quinzaine-competitie in Cannes – hij is 26 – niet te hard wordt aangepakt: de film herbergt ontegenzeggelijk een nieuw talent. Alleen blijft de maker te veel op afstand van de echt grootse film die erin verstopt zit.

Dit is een lied over een plant, zong Doe Maar. Brand New Landscape is een lied over een stad. Tokio, in dit geval. Een mooie stad. Een grote. Een sterke. Ja, een nuttige stad. Nou ja, dat is de hele vraag. Het vernuft van Yuiga Danzuka is dat hij grote, onbeantwoordbare vragen over een stad afzet tegen grote onbeantwoorde vragen over een gezin, over de levens van de vader, de moeder, de dochter, de zoon.

Wat een fantastisch idee voor een film is. In de beelden van een film kun je dat onbestemde gevoel van verdwaald zijn in de grootsheid van een metropool en in de grootsheid en kleinheid van levens ontzettend goed voelbaar maken.

Ik schat in dat Yuiga Danzuka ook heeft overwogen dit allemaal in boekvorm op te schrijven. Maar het werd film. Terecht. Beelden van een snelweg door Tokio, waarin het asfalt zich tussen gebouwen door wurmt en de wereld een miniatuur lijkt. De manier waarop hij de werkplek in beeld brengt waar de zoon van het gezin wordt ontslagen, en waar plotseling een soort tragikomische choreografie ontstaat. Shots die niets specifieks zeggen of laten zien en juist daarom sterk zijn: de ziel van de stad is ongrijpbaar, want diffuus en overal en nergens. Losgezongen leven de personages langs elkaar heen. Eerst binnen de muren van een huis. Later uitgewaaierd over de stad. Onaantastbaar is Tokio. Is dit poëzie? Is dit een haiku? Is de losgezongenheid juist het punt? Het residu van de pijn die ze jaren geleden te verwerken kregen toen een van hen stierf?

Waarschijnlijk. Maar nog steeds ligt de uitnodiging aan Yuiga Danzuka op tafel: kom dichterbij. Dichter bij wat je wilt zeggen. Heel benieuwd naar wat deze man nog meer zal maken.