In a Violent Nature

Horrorfilm In A Violent Nature is een van de eigenzinnigste toevoegingen aan het slashergenre in tijden, met een slenterende moordenaar en een opvallend serene sfeer.

Een gemaskerde, gestoorde, getraumatiseerde gek vermoordt één voor één een groep tieners in een bos op steeds gruwelijker wijze. Vat de plot van horrorfilm In a Violent Nature samen in één zin, en hij klinkt als een dertien-in-een-dozijn-slasherfilm. Zo een waarvan je de personages al vergeten bent voordat het mes überhaupt door hun keel gaat.

Maar In a Violent Nature, die in de Verenigde Staten een polariserende culthit werd, is meer dan dat. Zo filmt regisseur Chris Nash het merendeel van de veelal lange takes bijna volledig van achter het hoofd van de moordenaar, waardoor we voortdurend in zijn voetsporen lopen tijdens zijn wraakmissie door het bos.

Neem het woord lopen hier trouwens vooral letterlijk, want In a Violent Nature is horror op wandeltempo; ook dat is een manier waarop de film zich op aangename wijze onderscheidt. Muziek wordt niet gebruikt en de dialogen blijven beperkt tot een (uitleggerig) minimum. Je zou het haast sloom en sereen noemen, ware het niet dat er daarvoor toch net te veel bloed vloeit. Denk aan Friday the 13th (1980), maar dan op het tempo van een televisieprogramma van Omroep MAX en met de haast hypnotiserende sfeer van Rail Away. Het geeft In a Violent Nature bijna het karakter van een natuurdocumentaire, met een slenterende jager die zijn prooien ook in relatieve slakkengang veel te slim af is, met alle materialen die hij tot zijn beschikking heeft in dat bos.

Want nee, deze horrorfilm is niet geschikt voor de zwakkere magen, en zal ook geen Oscar winnen voor subtiliteit. Maar de film bewijst wel dat ook moordscènes een kunstvorm op zich zijn. Zonder al te veel prijs te geven: een scène met een yogamat, een ketting en een grote haak is – naast ontzettend naargeestig – uitermate inventief.

Wat In a Violent Nature uiteindelijk vooral tot een van de meer onvergetelijke slashers van de laatste jaren maakt, is het weergaloze slot. Daarin gebeurt betrekkelijk weinig, maar toch slaagt Nash erin om de angst en paranoia op te rekken tot haast ondraaglijke proporties. De dreiging is continu voelbaar, zeker omdat de wetten van de slasher nu eenmaal voorschrijven dat niemand zomaar kan ontsnappen.

Maar in plaats van de zoveelste slachtsessie, speelt Nash hier het idee uit van constante dreiging in de grillige natuur. Juist omdat we de gebeurtenissen lange tijd vooral meekrijgen vanuit het perspectief van de moordenaar, is het extra angstaanjagend wanneer dat perspectief hier ineens verdwijnt. De geruststellende voorspelbaarheid van het slashergenre wordt weggerukt en vervangen door iets veel ongrijpbaarders: is het kwaad op één plek, of schuilt het in elke struik, boom of plant?

In een genre dat negen van de tien keer drijft op voorspelbaarheid, biedt het verfrissende In a Violent Nature een unieke, bij vlagen hypnotiserende ervaring, door voortdurend te spelen met het idee van de onvoorspelbaarheid van geweld in de natuur. Een vervolg is uiteraard al in de maak, want slasherfilms komen zelden in enkelvoud.

In a Violent Nature is vanaf 22 januari 2026 te zien op o.a. Pathé Thuis (VoD).