Redactioneel – september 2026

In het deze zomer opnieuw gelanceerde Film Comment – alleen digitaal, per kwartaal, waar het eerst een maandblad was – kijkt de Amerikaanse criticus Jonathan Rosenbaum terug op de eerste jaren dat hij voor het blad schreef.

Geëmigreerd naar Parijs in 1969 dankzij een erfenis en een dosis storm en drang en in 1974 vervolgens naar Londen omdat hij voor de twee bladen van het British Film Institute kon gaan schrijven.

Voor wie van film en filmkritiek houdt, is het een jaloersmakend verslag van een tijd waarin de wereld nog jong was. Een tijd waarin je, zoals Rosenbaum schrijft, kon lunchen met Orson Welles “terwijl hij de montage deed van F for Fake”. Dit is deels filmkritiek als tijdscapsule, deels gelukzalig terugkijken van een man die het mee mocht maken.

Waarom dit publiceren? Enerzijds natuurlijk om te laten zien dat het blad een lange geschiedenis heeft en niet zomaar weer een filmpublicatie is. Maar ook om een andere reden.

Je kunt Rosenbaums romantische terugblik opzijschuiven als gedateerd, maar je kunt die tijd en die kijk op film ook koesteren en actualiseren. Ja, influencers en kliks en meer geïndustrialiseerde oppervlakkigheid trekken littekens door het medialandschap. Maar je hoéft je daardoor niet te laten leiden. De wereld is zo jong of oud als we zelf willen. Film Comment is uiterlijk dan veranderd, het heeft nog steeds dezelfde missie: de wereld bezien door de ogen van film en film bezien door de ogen van de wereld.

We hebben zelf trouwens ook een kleine metamorfose ondergaan. We namen afscheid van vormgevers Bart Oosterhoorn en Rolf Hermsen. In ieder geval tot de 500ste editie die we in april 2027 publiceren, is die vormgeving nu in handen van Jannie van de Goor.

Het is bijna september, de start van een nieuw seizoen in de filmtheaters. Terwijl het buiten zal regenen en waaien, kun je binnen de wereld zien. Kijk maar.