The Devil Wears Prada 2

Een vervolg op hitkomedie The Devil Wears Prada klinkt overbodig. Dit tweede deel over het reilen en zeilen van toonaangevend modeblad Runway kijkt echter niet alleen heerlijk weg, maar barst ook van de urgente kritiek op een verschroeid medialandschap.

Twintig jaar na het verschijnen fungeert The Devil Wears Prada (2006) als een geweldige tijdscapsule.

De flitsende komedie, gebaseerd op Lauren Weisbergers gelijknamige roman en overduidelijk geïnspireerd door hitserie Sex and the City (1998-2004), verbeeldt hoe beginnend journalist Andy (Anne Hathaway) bij het fictieve toonaangevende modeblad Runway door de mangel wordt gehaald als assistent van de assistent van de dictatoriale hoofdredacteur Miranda Priestly (Meryl Streep), een dunverhulde fictieve versie van het roemruchte mediafenomeen Anna Wintour.

Die film was zowel een komische filering van een genadeloze bedrijfscultuur als een viering van alle pracht die de schrijnende werkomstandigheden opleverden. Een vervolg op deze mainstream-klassieker leek niet nodig, maar met The Devil Wears Prada 2 geeft regisseur David Frankel een urgente update van het tijdsbeeld dat hij in zijn origineel schetste, met een diagnose van de bedrijfscultuur van nu.

In een tijd waarin alles wat analoog en duur is, weggecijferd wordt door conglomeraten die mediahuizen opkopen – helaas weet de Nederlandse schrijvende pers er alles van – is een tijdschrift als Runway een zeldzaamheid geworden. Andy werkt allang niet meer op Runway’s redactie in een New Yorkse wolkenkrabber, maar is inmiddels een serieuze onderzoeksjournalist – tot ze in de opening van de film via een appje wordt ontslagen. Met veel omwegen belandt ze vervolgens, natuurlijk, toch weer op de totalitaire werkvloer van Miranda’s modeblad.

Maar in The Devil Wears Prada 2 is Runway niet de duivel, maar David die strijd voert tegen de Goliath van de conglomeraten. Na het wat schokkerige begin ontpopt de film zich tot een fascinerende retro-dramedie (opnieuw in de stijl van Sex and the City) vol bijtende kritiek op het hedendaagse medialandschap.

Dat klinkt misschien cynisch, maar de film is dat allesbehalve. Het is publieksvriendelijke mainstreamcinema, waarin de cast – naast Hathaway en Streep ook steracteurs als Stanley Tucci, Emily Blunt en Lucy Liu – merkbaar veel liefde in hun rollen stoppen.

The Devil Wears Prada 2 stijgt met gemak uit boven het gemiddelde niveau van dit soort Ladies Night-vriendelijke films. Maar wat de film vooral verrassend goed maakt, is dat hij een trotse terugkeer is naar een type mid-budget publieksfavoriet dat we nog zelden zien. Tegen alle verwachtingen in bewijzen Frankel en co dat er veel meer waarde in traditie schuilt dan destructieve mediamagnaten willen zien.