White Snail

In White Snail vinden een lijkbleek model en een mortuariummedewerker elkaar in een gedeelde fascinatie voor de dood. Dit even macabere als tedere speelfilmdebuut verbeeldt hun ongebruikelijke relatie als broodnodig escapisme in het verstikkende Belarus.

Het scheelt een klinker of Masha en Misha delen dezelfde naam. Daar lijken de overeenkomsten op te houden tussen een man en een vrouw die als dag en nacht van elkaar verschillen. Masha is een lijkbleek en beeldschoon model uit Minsk dat droomt van een lucratieve carrière in China, zo ver mogelijk verwijderd van het verstikkende Belarus. Als mortuariummedewerker in een buitenwijk van dezelfde stad ontfermt Misha zich ondertussen met chirurgische precisie over zijn overleden medemens.

Of het toeval is dat dit onwaarschijnlijke duo innige gevoelens voor elkaar ontwikkelt, is een vraag die constant door White Snail rondspookt. Het speelfilmdebuut van Elsa Kremser en Levin Peter suggereert dat deze eenlingen een diepere spirituele connectie delen, eentje die zich uit in een fascinatie voor de schoonheid van de dood.

Masha heeft een poging tot suïcide overleefd en klopt midden in de nacht bij Misha’s mortuarium aan, omdat een medepatiënt uit haar psychiatrische kliniek daar zou zijn beland. De waarheid is complexer: Masha heeft iemand als Misha nodig, en het omgekeerde blijkt ook waar te zijn. Beiden snappen immers wat het betekent als een mens tot een lijf wordt gereduceerd. Het is wat Masha op de set ervaart, waar ze als mannequin voor modeshoots fungeert. Op zijn beurt claimt Misha een kleine begraafplaats aan lijken te hebben verzorgd. In een poging om wat leven in al die kadavers terug te stoppen, schildert hij expressionistische portretten van de talloze lichamen die bij hem op tafel belanden.

Deze fascinerende personages worden vertolkt door niet-professionele acteurs die hier een versie van zichzelf spelen: Marya Imbro is model en Michaïl Senkov is een schilder die ook in een mortuarium werkt. De kracht van White Snail is dat Kremser en Peter een onconventioneel en artistiek drama om hun unieke levens weten te bouwen, waarin de debuterende acteurs uit de diepste lagen van hun ziel mogen putten.

De natuurlijke expressies van de acteurs staan haaks op de dikwijls vervreemdende stijl van White Snail, wat suggereert dat deze mensen alleen in elkaars nabijheid echt gezien en begrepen worden. De gapende leegte van Minsk wordt verbeeld in ijzige shots, vaak desoriënterend gefilmd met een handheldcamera die het beklemmende politieke klimaat van hedendaags Belarus vangt. Tegen die achtergrond schept White Snail een fragiele microkosmos, waarin het mysterie van de dood ontsnapping biedt aan een benauwd leven.